In zijn tweede boek laat Wouter Helders, wellicht aangejaagd door het succes van zijn eersteling Machtsstrijd (, bekroond met de Hebban debuutprijs), opvallend veel verhaalelementen uit dat debuut terugkeren. Zo treffen we opnieuw de hoofdpersonages Chris Hurkman en Sofie Lafleur, respectievelijk megalomane mijnbouwbaas en nuffige oorlogsverslaggeefster, die blijken te volharden in hun kat-en-muisspel. Hierin is een nieuwe rol weggelegd voor David Morgenstern, een sergeant gelegerd op de Malinese basis waar Sophie een mortieraanval meemaakt, een man die zelf iets later door een bermbom zal worden getroffen. Het op zich aardig geschreven – maar niet van stilistische uitglijders gespeende – Verraad stelt teleur door een gebrek aan balans en een overdaad aan clichés. De misstanden die Hurkman buiten het zicht van Lafleur wil houden, de manier waarop Lafleur deze te weten komt, de een-tweetjes tussen het overigens weinig chemie vertonende duo Sophie en David: Helders kleurt het allemaal braaf en gemakzuchtig in. Gemeten naar zijn debuut kunnen we in het geval van dit tweede boek hooguit spreken van een status quo, en dat staat, zeker voor iemand die niet gespeend is van enig schrijftalent, gelijk aan achteruitgang. (Erik de Vries)