Na een gedwongen opname (waarom wordt niet helemaal duidelijk) werkt visagiste en kapster Maud niet meer in de glamourwereld van tv en film, maar in een mortuarium. Het is haar taak om de doden er op hun best uit te laten zien. Ze babbelt er vrolijk op los en ontwikkelt een band met ze alsof ze nog leven. Zeker als blijkt dat het door een auto-ongeluk gruwelijk verminkte lijk dat ze moet opkalefateren iemand is die ze goed heeft gekend. Ze moet zijn gezicht zo zien te reconstrueren, dat de dode weer toonbaar is en herkenbaar voor zijn nabestaanden. Maud blijkt gescheiden te zijn van een brute man, die hun kind toegewezen heeft gekregen. Na haar ontslag uit de inrichting wil ze graag een bezoekrecht hebben voor haar vierjarige zoontje. Wat er nu precies waar is en wat slechts in de fantasie van Maud bestaat, blijft ongewis. Sluipwesp heeft daardoor iets rommeligs en onwaarschijnlijks. Met De Vries’ taalgebruik is niets mis, maar graag wel een beter doortimmerde plot de volgende keer. (BvIJ)