Beetje wijdlopige thriller over freelance journalist Enzo Marsman die na de aanslag op de Twin Towers in beschonken toestand uiterst klunzige uitspraken op televisie doet en vervolgens verstrikt raakt in de wereld van de Belgische geheime dienst. Aanvankelijk interviewt hij een aantal mensen voor zijn nieuwe opdrachtgever, maar langzamerhand veranderen zijn opdrachten en krijgt hij te maken met wereldwijde complotten, dubbelrollen en moslimterrorisme. Enzo kan dan allang niet meer terug en laat prompt zijn baard groeien. ‘“Fucking hell!” was het enige wat hij wist uit te brengen. “Jullie speelden me uit als een troef in een kaartspel. Dit alles was dus een door jullie opgezet en uitgeschreven scenario.”’ Schijngestalten begint wat taai (veel uitleggerige geschiedenispassages) maar gaandeweg begint dit actuele politieke verhaal toch te boeien. ‘Nu ik het dieptepunt van mijn neerwaartse spiraal heb bereikt, achten jullie me rijp voor... Voor een zelfmoordmissie.’ Die arme Enzo! (Anne Versloot)