Achterin het thrillerdebuut van Vera Buck is een drie pagina’s lange literatuurlijst opgenomen. Ze heeft zich, kortom, grondig ingelezen om de sfeer van de Parijse Salpêtrière-kliniek aan het einde van de negentiende eeuw zo waarheidsgetrouw mogelijk weer te geven. De grote neuroloog Charcot met zijn hysteriepatiënten, de meedogenloze behandelingen om krankzinnigen te kalmeren, de experimenten die zonder ethische bezwaren op patiënten werden uitgevoerd, het ongeschoolde personeel, de barre omstandigheden: het klopt dan ook allemaal. Maar heeft het verhaal over het in de inrichting opgenomen meisje Runa, met haar vreemde ogen en agressieve gedrag, daar baat bij? Het verhaal is op zich boeiend. Student Jori Hell wil bij Charcot promoveren op een revolutionaire ingreep: het wegsnijden uit de hersenen van Runa van het waanzin veroorzakende gebied. Maar als er een link blijkt te bestaan tussen Runa en een paar onopgeloste moorden, belandt Hell in een wirwar van geheimen, strijdige belangen en verdwenen kinderen. Buck leidt hem daar vakkundig doorheen, maar slaagt er maar net in om de prima plot niet totaal te laten verdrinken in een overvloed aan historische details. (Ranne Hovius)