In Niets zeggen zie je het gevaar van geruststellend ver aankomen, als hoofdpersoon Eva tijdens een reünie met studievrienden door de verleidelijke Jeroen wordt meegenomen naar zijn sportschool. Wat volgt, is uiteraard een kus, een ruzie en naar later zal blijken (maar echt verbazen doet dat niet) een dooie. Als een parasiet nestelt Jeroen zich vervolgens in Eva’s leven. Hij achtervolgt, bedreigt, chanteert haar en perst haar af, wat Eva vervolgens boven ontelbaar veel latte macchiato’s bespreekt in gesprekken die bol staan van het melodrama. ‘Wat verschrikkelijk!’ roepen haar gesprekspartners dan uit, terwijl ze haar pols grijpen. De meeste personages zijn karikaturaal en scènes voltrekken zich steeds volgens hetzelfde patroon. Op onbedoeld komische wijze krijgt Eva bij elk cafébezoek drankjes geserveerd ‘zonder dat ze er erg in had.’ Rensen, die net als hoofdpersoon Eva zelf een gehandicapte dochter kreeg, maakt van de mantelzorg voor kinderen met een handicap of een terminale ziekte een belangrijk thema. Aangrijpend, maar het voelt soms ook geforceerd aan. (Jeroen Vullings)