Hoofdpersoon inspecteur Mudde is een bijna pensioengerechtigde man die alleen woont en van moderniteit niet al teveel wil weten. Hij is een echte ouderwetse diender, die leeft voor degelijk recherchewerk en vooral voor zijn hond Jochie. In hem zijn al die andere, archetypische collega’s van hem samengebald, niet alleen Baantjers De Cock, maar ook commissaris Achterberg en inspecteur Arglistig, inmiddels bijna vergeten mannetjesputters uit het jeugdboekgenre. In Robbert Welagens eerste literaire thriller Nachtwandeling denkt en praat Mudde als een textbook-rechercheur. Niet alleen werkt hij systematisch aan de spannende zaak die hij toebedeeld krijgt – een prijswinnende schrijver wordt vermoord in de Amstel aangetroffen – maar ook zegt hij precies wat je van zo’n (uiteraard) op feiten en werkelijkheidszin toegespitste figuur zou verwachten. En tegelijkertijd laat Welagen almaar via nadrukkelijke wink-winkjes weten dat hij een literaire schrijver is die zich vermeit in dit minder geachte genre. Aldus kaatst Muddes ontnuchterende commentaar over de literaire mores terug naar de daarin beter dan de sympathieke politieman ingevoerde, literaire lezer, voor wie Nachtwandeling mij uiteindelijk toch meer geschreven lijkt dan voor de knoestige thrillereter. (JV)