De Nederlandse titel Na 72 uur is op het eerste gezicht wat cryptisch. Er wordt mee bedoeld dat de eerste 72 uur na een vermissing cruciaal zijn. Daarna neemt de kans om iemand nog levend te vinden dramatisch af. In dit geval wordt de 24-jarige Edith Hind vermist: aan het promoveren in Cambridge en ook nog eens de dochter van de kno-arts van het Koninklijk Huis. Dat levert veel publiciteit op, en dus staat het hele politiecorps van Cambridgeshire op zijn kop. De weken gaan voorbij en er wordt geen spoortje van Edith gevonden. Het corps blijft er toch mee bezig, vooral de 39-jarige brigadier Manon. Tussen de bedrijven door is zij fanatiek aan het daten, haar biologische deadline grijnst haar aan. In korte intermezzo’s wordt het humoristisch beschreven. Daarnaast slaagt Manon erin via piepkleine aanwijzingen net het gaatje te vinden waardoor de zaak wordt opgelost. Het duurt wat langer dan 72 uur, maar dat hoeft niet te gelden voor het lezen van dit boek, dat goed geschreven is, een ingenieuze plot heeft en wordt afgerond met een verrassende ontknoping. Barbara van IJzeren