Een gotisch gedrocht van een villa, een familie met louter moordlustige mannelijke nazaten, vrouwen die worden gespietst aan alles wat maar puntig is (hekken, een boomstronk, een speciaal voor dat doel aan een keldervloer bevestigde speer. ‘Ze zal het geweldig naar haar zin hebben in mijn knusse kelderkamertje. Ik zat te denken aan een sis kebab’). Dat klinkt toch als cult om te lachen. Helaas wijst niets er verder op dat Moordhuis met een korrel zout genomen zou moeten worden. Tot aan het tamelijk onbegrijpelijke speurwerk aan toe wordt alles doodserieus opgediend. En het verhaal zit tjokvol zijpaden, achtergronden, wendingen. Geen wonder dat die soms alleen schetsmatig worden aangestipt, anders zou je met de huidige 450 pagina’s pas op de helft zitten. Moordhuis is een rommelig boek dat je met terugwerkende kracht misschien liever van achter naar voor had willen lezen, dan had de dader nog je volle aandacht gehad. (Eva Gerrits)