Zoals tien jaar geleden een zoektocht op Facebook vaste prik leek bij het modernere speurwerk in thrillers, zit je als misdaadschrijver tegenwoordig met verwijzingen naar Tinder op de huid van de tijd. Het online Sodom en Gomorra voor ogenschijnlijk keurige types op zoek naar een date biedt natuurlijk stof voor verhalen van het type seriemoordenaar-zoekt-slachtoffer. In Misstap geeft Jet van Vuuren daar een whodunit-achtige wending aan. Het verhaal, waarin dames na hun afspraakje vermoord en zonder handen worden teruggevonden in de Scheveningse duinen en buren uit het chique Benoordenhout elkaar verdenken van overspel tot moord, is met humor en vlotjes geschreven, in staccato-stijl, op het babbelige af. In een column voor een damesblad zouden de typeringen niet misstaan. Echt spannend wordt het niet, daarvoor zijn de trucjes (cursief gedrukte passages vanuit het perspectief van de anonieme dader, talloze hints en cliffhangers, allerlei verhulde verlangens en verledens) te doorzichtig. Aan iedereen lijkt uiteindelijk een steekje los, en dan maakt het weinig meer uit wie het heeft gedaan. (Eva Gerrits)