Irini is een anesthesist in Londen, waar ze met haar Italiaanse vriend woont. Een leven dat op orde lijkt, maar getekend is door een trauma: dertig jaar eerder werd ze, drie jaar oud, door haar ouders ondergebracht bij een tante. Haar vier jaar oudere zusje bleef wel bij haar ouders. Waarom? De vage verklaring van haar tante is dat haar moeder te depressief was om twee kinderen aan te kunnen. Haar ouders ziet ze nooit meer terug, maar als ze dertien is, staat wel haar zusje opeens voor haar neus. Tegen alle voorschriften in. Het blijkt een onverschrokken maar labiele meid. Als hun moeder sterft, keert Irini voor het eerst terug naar haar geboortegrond. Ze wil eindelijk antwoorden. Mijn zus is een debuut met gebreken. Te veel onwaarschijnlijkheden, een voorspelbare plot en beeldspraak die meer afleidt dan verheldert (‘zijn stem is rijk als chocolade, sterk als mijn espresso’). Wat het boek overeind houdt, is de mooi beschreven mengeling van liefde, jaloezie, angst, herkenning en afhankelijkheid die de band van de zussen onverbrekelijk maakt. (Ranne Hovius)