De Engels-Amerikaanse uitgeverij Hogarth is een paar jaar geleden met het Shakespeare-project begonnen: hedendaagse bestsellerschrijvers worden uitgenodigd een werk van de bard als uitgangspunt te nemen voor een eigen boek. De lezer van Nesbø’s Macbeth is het beste af als hij of niets of juist heel veel van Shakespeares Scottish play afweet. In het eerste geval kan hij het boek gewoon als thriller lezen, in het tweede geval kan hij beoordelen of Nesbø erin geslaagd is Macbeth te moderniseren. Iedereen die er wel iets, maar niet te veel van weet, heeft aan de lectuur een hele kluif. Bij veel van de personages moet je diep nadenken of googelen wat hun rol ook weer was. Het is leuk om te zien wat de Noorse schrijver allemaal met hen heeft uitgehaald. Niettemin blijft het soms doorbijten, want de 495 pagina’s zijn niet allemaal even vlot leesbaar. Nesbø laat het stuk spelen in 1970 in een totaal vervuild Schots stadje. Alle ongezonde industrieën zijn er inmiddels failliet gegaan of verhuisd naar elders. Het geld wordt nu voornamelijk verdiend met drugshandel en uitgegeven in louche casino’s. Alle personages uit Macbeth komen voorbij: Duncan is hoofdcommissaris van politie, Macbeth leider van een SWAT team, Duff het hoofd van de narcoticabrigade. Et cetera. Maar geen nood, ondanks Shakespeare en de bovengenoemde nadelen is het toch een echte Jo Nesbø geworden, waarvan zijn fans zullen smullen. Barbara van IJzeren

De schim (Gjenferd, 2011)