De raadselachtige verdwijning van zijn zus is de reden dat Simon Colijn in haar Londense bovenwoning verblijft. Beneden hem ruimt Nathalie Brewer het huis op van haar oude oom, die in coma in de tuin is gevonden. Speurwerk van zowel Simon als Nathalie brengt aan het licht dat de zus en de oom nauw bevriend waren, en verwikkeld in een hulpactie aan een Syrische vluchtelingen. In een aangenaam heldere, nuchtere schrijfstijl volgt Van Loon de twee personages. De introductie van nóg meer vertelperspectieven – dat van een Londense politicus, een Syrische immigrant, een gesjeesde acteur/huizenfotograaf en diens bevriende makelaar – verbreedt de scope van de vertelling, maar de aanvankelijke hoofdpersonen raken daardoor ineens uit beeld. Zwak element: het gevonden dagboek van de oom, dat in fases door Nathalie wordt gelezen. Je snapt niet waarom ze niet dóórleest, en in het dagboek overvleugelt de plotinformatie de eigen stem van de oom. (Marijn van der Jagt)