Deze tweede politieroman van Donoghue is niet voor lezers met claustrofobie. Er worden mensen levend begraven in een onderaardse grot, en via een camera en microfoon bestudeert de perverse dader hun laatste nachtmerrieachtige ogenblikken. Brigadier Jane Bennett en haar collega Mike Lockyer hebben hun handen vol aan deze zaak, net als de specialist in ontbindingsprocessen (termen als ‘putrefactie’, ‘adipocirevorming’ en ‘anaerobe organismen’ zijn aan de orde van de dag). Vooral omdat er een verband lijkt met de verdwijning van hun oud-collega die pal voor zijn pensionering naar een seriemoordenaar op zoek was. Het spoor leidt naar het psychologiedepartement van de universiteit – waar wel vaker verknipte professoren rondlopen. Een van hen constateert na jaren onderzoek: ‘Angst heeft een ongelooflijk effect op het brein.’ So far, so good. Donoghue bouwt de suspense mooi op, met op z’n tijd een mooie twist en actiescènes, maar de ontknoping is alleen bevredigend voor de goedgelovige lezers onder ons. (Anne Versloot)