Twintig jaar na zijn eerste, succesvolle thrillertrilogie rondom commissaris De Luca keert Lucarelli bij hem terug. Gebleven zijn de citaten uit kranten en tijdschriften waar hoofdstukken mee beginnen, een effectieve manier om het Italië van 1953 op te roepen. De sfeer is die van een crime noir: rokerige jazzcafés, een tragische verleidster omringd door duistere figuren, ondoordacht pistolengeweld en een nihilistische uitkomst. Zwijgzame observeerder De Luca is een sterke hoofdpersoon, en de wisselwerking met de opgewekte, praatgrage jonge undercover die hem is toegewezen is even lichtvoetig als omineus. Maar als de doden dichter bij De Luca vallen, is de koele vertelstijl wel erg afstandelijk. Ingewikkeld is ook de rol die de geheime dienst speelt. Die maakt De Luca tot een speelbal, maar zijn verhouding tot deze dienst is onhelder. De sprankelende vertaling van Carolien Steenbergen laat veel Italiaans intact. Mede daardoor is dit aangenaam leesvoer. (Marijn van der Jagt)