‘Voor de fans van Karin Slaughter en Nicci French’ luidt de aanprijzing op de omslag. ‘Voor de fans van Karen Rose’ zou passender zijn, want de Bouquetreeks-romantiek waarmee Rose al haar vuistdikke thrillers doordrenkt, maakt haar schrijfstijl nogal eh… specifiek. Kirsten, de knappe doch vanwege een trauma ongenaakbare openbaar aanklager in dit (oude?) verhaal, wordt gestalkt door een seriemoordenaar die criminelen doodt die zij niet heeft weten te veroordelen. Het hopeloos halfslachtige speurwerk naar deze onnavolgbare griezel verbleekt bij de heftige gevoelens die Kirsten heeft voor de stoere rechercheurshunk Abe, die uiteraard weduwnaar is en het verlies van zijn vrouw in stilte draagt. ‘Zijn lippen krulden en de aanblik benam haar de adem. Een simpele glimlach veranderde zijn gezicht van verschrikkelijk in… verschrikkelijk mooi. Haar arme, mishandelde hart sloeg over en ze had de tegenwoordigheid van geest om versteld te staan van zichzelf.’ Een slappe thriller in tenenkrommend proza. (Marijn van der Jagt)