De tv-serie Rizzoli & Isles is in 2016 beëindigd, maar op papier stort het vrouwenduo zich in een nieuwe zaak: moorden op jonge mensen die de gruweldood van katholieke heiligen uitbeelden. Het toegevoegde vertelperspectief van een betrokkene is slim in de plotontwikkeling verwerkt, mooi dat zij een deel van haar geheimen voor zich houdt. De zaak raakt aan een belangrijk thema: tunnelvisie in een tijd dat satanisme en kindermisbruik voor hysterie zorgden. Maar het is gekunsteld hoe de persoonlijke verhoudingen van Maura Isles – met haar moordende griezelmoeder en haar voormalige priester-minnaar – erbij worden gesleept. Ook de woorden die besteed zijn aan het persoonlijke lijntje van Jane Rizzoli gaan ten koste van het moordonderzoek dat onbevredigend sloom is. Nogal irritant is de vertaling waarin de spreektaal onnodig plechtstatig wordt gemaakt met veel ‘echter’, ‘ofschoon’ en ‘nietwaar?’ (voor ‘isn’t it?’). En waarin ‘kinderdagverblijf’ wordt gebruikt om een opvang aan te duiden voor kinderen boven de crèche-leeftijd. (Marijn van der Jagt)