Huis vol leugens is de eerste thriller van de Frenches na tien jaar Frieda Klein. We maken kennis met Neve, haar man Fletcher en hun drie kinderen. Zij is de kostwinster, hij een half-werkloze, als huisschilder bijklussende illustrator. Een gewoon gezin met de doorsnee problemen van elk gezin met opgroeiende puberkinderen. Langzaam maar zeker worden er details toegevoegd die iets minder doorsnee zijn, maar nog steeds heel voorstelbaar: een appje van een minnaar, een voorzichtige verwijzing naar heftige problemen bij de tienerdochter. Automutilatie, anorexia, suïcidale neigingen? Het wordt in het midden gelaten wat precies, maar dat maakt alles des te beklemmender. En dan treft Neve haar minnaar dood aan in diens pied à terre, met ingeslagen schedel. Binnen de kortste keren heeft zij zich dusdanig in de nesten gewerkt, dat je als meevoelende lezer eveneens in de stress schiet. De spanning wordt steeds hoger opgevoerd, het hele gezin wordt meegesleurd, tot het geheel wordt afgesloten met een behoorlijk onverwachte, zij het zeker niet onlogische ontknoping. Zou het gezin de dans ontspringen? De hoeksteen van de samenleving als ultieme redding? De Frenches laten dit gezin in elk geval een boek lang wankelen op zijn grondvesten. (BvIJ)

Bezeten van mij (Killing Me Softly, 1999)