Na jaren durft biologe Nathalie Ström weer eens terug naar het dorp waar ze is opgegroeid en haar ouders op jonge leeftijd verloor. Het dunbevolkte dorpje ligt naast een veengebied dat niet helemaal pluis lijkt. Al sinds de ijzertijd verdwijnen hier mensen en de enige die er al die jaren bij was, is telkens het drassige moeras. Maar wij weten wel beter: moerassen kunnen niet moorden, toch? Ook al wonen er niet meer dan tien mensen aan het veen, het onderzoek verloopt bijzonder traag. Nathalie probeert niet los van de politie de vele geheimen van niet alleen het veen, maar ook haar familie te ontrafelen. Alles komt langzaam bovendrijven en er ligt meer drek verborgen dan gedacht. En tja, dan laat de titel van het boek niet meer veel te raden over. (Lou-Anna Druyvesteyn)