De dertienjarige Ruby komt er op haar verjaardag achter dat ze geadopteerd is. Dat is voor haar, en ook voor de lezer trouwens, weinig verrassend door een onsubtiel gebrek aan affectie aan beide kanten. De zoektocht naar haar ouders gaat gepaard met een hoop gedoe inclusief geesten, achtergelaten kinderen, wietplantages en flinke porties huiselijk geweld. Je blijft wachten op de climax, maar in plaats daarvan heeft Kate Hamer besloten elke veertig pagina’s een miniclimax op te voeren die elke keer weer teleurstelt. Wat het ook niet beter maakt, is de vervreemdende wijsheid van een meisje van dertien. Een wijsneus zou nog leuk zijn, maar een kind dat zo zorgvuldig haar worden kiest en alles zo goed inschat, met tegelijkertijd pyromane neigingen en een mentale instabiliteit van heb ik jou daar: dat is gewoon irritant. (Lou-Anna Druyvesteyn)