Kate stuurt een appje naar haar vriendinnen Isa, Fatima en Thea: ‘Ik heb jullie nodig.’ Ze antwoorden subiet terug: ‘Ik kom eraan.’ De vier waren vroeger op kostschool Salten House onafscheidelijk en speelden samen niet zomaar een spelletje, maar ‘het leugenspel’. De belangrijkste regel was: je mag tegen iedereen liegen, maar nooit tegen elkaar. Nu ze elkaar vijftien jaar later weer terugzien in Salten, woont Kate nog altijd in de krakkemikkige Watermolen van vroeger. Ze woonde er destijds met haar vader, die vijftien jaar geleden van de aardbodem is verdwenen. Aan haar vriendinnen laat ze de voorpagina van de lokale krant zien met de kop: ‘Menselijk bot gevonden’. Langzaam, zeg maar tergend langzaam, onthult Ware wat er destijds is gebeurd. Iemand blijkt een andere variant van het leugenspel te hebben gespeeld. Een tikkeltje voorspelbare, maar toch vermakelijke thriller. (Anne Versloot)