Ken Follett

Ken Follett is een schrijver van de grote greep, zijn in vele windstreken spelende bestsellers over een zwerm bekende en onbekende figuren omvat brede bewegingen in de geschiedenis, van de Eerste via de Tweede Wereldoorlog naar de Koude Oorlog in zijn Centurion-reeks. In zijn nóg succesvollere Kingsbridge-trilogie wordt per boek iets groots gebouwd. In het eerste deel Pilaren van de aarde (1990) is dat een kathedraal in de (fictieve) plaats Kingsbridge in twaalfde-eeuws Engeland, in het tweede deel Brug naar de hemel ( , 2015) gaat het op dezelfde locatie in veertiende-eeuws Engeland om de constructie van een brug en een ziekenhuis. En in het net verschenen derde, zelfstandig te lezen deel Het eeuwige vuur om de opkomst van Engeland als handeldrijvende natie in de zestiende eeuw én om oprichting van de eerste Engelse geheime dienst. Die sinistere bewegingen in de schaduw van de macht geven deze roman een enorme spanning. Met een grote sprong heeft Follett in deze onweerstaanbare pageturner de Middeleeuwen verlaten en daarmee de armoede in Engeland, dat nu voorspoed kent door de handel onder de protestantse koningin Elizabeth I. Maar de historische gebeurtenissen liegen er ook niet om: de Bartholomeusnacht in Parijs in 1572 waar katholieken massaal protestanten afmaakten, de executie van de katholieke rivale van Elizabeth I, Maria Stuart (‘Queen of Scots’), de ondergang van de Spaanse Armada, de poging van Guy Hawkes en zijn katholieke medesamenzweerders het Parlement op te blazen en Elizabeths opvolger James I te vermoorden. Het eeuwige vuur gaat meer dan de eerste twee delen van de Kingsbridge-saga over Europa: Spanje, Nederland, Schotland, Frankrijk en Engeland. Logisch, de Engelse handel voerde naar andere landen, en via een personage dat ambassadeur is in Parijs maken we ook de godsdiensttwisten in Frankrijk mee. En wie denkt dat de James Bonds van de zestiende eeuw zich bekommerden om landsgrenzen, vergist zich. In schurken was Follett altijd al goed, maar met zijn personage Pierre, een meester in psychologische folteringen, overtreft hij zichzelf. Wat een heerlijke schoft. (Jeroen Vullings)