Wanneer je als midden-dertiger steeds meer dingen vergeet, is dat alarmerend. Zeker wanneer het verder gaat dan tas of sleutels: je blijkt vrienden uitgenodigd te hebben voor een etentje en weet van niets meer, je hebt opeens een complete alarminstallatie besteld, en een kinderwagen terwijl je niet zwanger bent. Als je moeder dan ook nog op haar vierenveertigste met Alzheimer is gediagnosticeerd, ja dan weet je het wel. Combineer dit alles met een moord vlakbij je huis, een moord die je misschien had kunnen voorkomen en waarvan nota bene een vriendin het slachtoffer blijkt te zijn – allerminst verwonderlijk dat de mallemolen dan gaat draaien. Leuk gevonden, dit gegeven. Alleen rijst al wel heel vroeg in het boek het vermoeden wat hier aan de hand is. Dat gaat een beetje ten koste van de spanning. Gelukkig geeft Paris tegen het eind nog een extra draai aan de plot zodat niemand zich echt bekocht hoeft te voelen. Barbara van IJzeren