Lucy Kincaid wordt door haar vriend de privédetective gevraagd te helpen met de opsporing van een vermist meisje dat er een niet bepaald preuts online leven op nahield. Ze stuiten op een seriemoordenaar die het voorzien heeft op jonge meisjes die wel van een feestje houden. Lucy, die graag bij de FBI wil werken, kan hiermee even oefenen, alleen is deze zaak voor haar een pijnlijke confrontatie met haar verleden. Gelukkig staat haar vriend de privédetective altijd voor haar klaar en samen kunnen ze deze zelfbedachte en geïmplementeerde vorm van regressietherapie wel aan. Ondertussen wordt er vrolijk voort gemoord. Wat de FBI niet is gelukt in weken, lukt Lucy binnen een mum van tijd en daarmee is de kous af. Er is weinig ruimte voor interessante plotwendingen of echt speurwerk, omdat er zoveel nadruk ligt op Lucy’s traumaverwerking. Fijn voor haar, maar iets minder voor de lezer. (Lou-Anna Druyvesteyn)