Goed ingevoerde wetenschappers die een uitstapje naar het domein der fictie wagen: een garantie voor leesplezier is die combinatie allerminst. Het feit dat de lezer vanuit diverse kanten met de geloofwaardigheid van Een seconde later om de oren wordt geslagen – oud-politicus Newt Gingrich wijdt er zelfs een doodernstig voorwoord aan – voedt vooraf de twijfels over de inhoudelijke kwaliteit van het boek, en helaas wordt dat vermoeden bevestigd. Dat ligt aan Forstchen, die zijn rampenverhaal – Amerika wordt door een allesomvattende stroomstoring eeuwen in de tijd teruggeworpen – nogal stroperig en gezapig uitrolt, maar zeker ook aan de abominabele vertaling, waarin de Engelse woorden weliswaar zijn vervangen door Nederlandse, maar men vergeten is dat Nederlands leesbaar te maken. Overal schemert de Engelse woordvolgorde doorheen, maar het storendst zijn de vele anglicismen. Bussen komen niet aan maar arriveren, panty’s scheuren niet maar worden geruïneerd, in de wereld van Forstchen studeer je medicijnen in plaats van geneeskunde, hoofdpersoon John slaakt bij de twaalfde verjaardag van zijn dochter de verzuchting ‘she’s growing up’, klakkeloos vertaald als ‘ze groeit op’, terwijl dat uiteraard zoiets als ‘het wordt al een hele meid’ betekent. Laten we hopen dat de rest van deze trilogie liefdevoller wordt behandeld. (Erik de Vries)