John le Carré

Met Een erfenis van spionnen keert John le Carré vierenvijftig jaar later terug naar het boek waarmee hij naam maakte. In 1963 verscheen Spion aan de muur (). Daarvan beklijfde vooral het dramatische beeld van de illusieloze Britse geheim agent Alec Leamas die de dood verkoos nadat zijn vriendin Liz Gold bij de Berlijnse Muur op de vlucht neergeschoten werd. De anti-glamour zelve. De enige moraal is die van de strijd tegen het communisme. Zesentwintig boeken later keert hij terug naar de Koude Oorlog. En naar zijn spionnenmeester George Smiley en diens ‘schildknaap’ Peter Guillam. Dat duo, Le Carrés versie van Holmes en Watson, deed al mee in zijn eerste roman. De zucht naar realisme kan een motief zijn voor Le Carré om terug te keren. Een erfenis van spionnen bevat het drama dat voorafging aan dat in zijn oerboek: Smileys en Guillams pogingen om een Oost-Duitse informante naar het Westen te smokkelen. Alwaar zij ten prooi valt aan een Duitse Stasi-moordenaar, die in de kraag gevat wordt door de Britten en tot dubbelspion gemaakt. Het is dezelfde oud-nazi met wie Alec Leamas te maken krijgt in Spion aan de muur. Dit puzzelstukje moest dus getoond worden, vond Le Carré, de ene operatie volgde uit de andere, het was nóg complexer. Bovendien wilde Le Carré zijn spionnen rekenschap laten afleggen. Wie kan dat beter dan Smiley, de ultieme schaduwmeester? Zijn gewetensvraag: waarom deden we het? Zijn anti-Brexit-antwoord: ‘Als ik een onbereikbaar ideaal koesterde, dan was het om Europa uit haar duisternis een nieuw tijdperk van de rede binnen te loodsen. Dat ideaal koester ik nog steeds.’ (Jeroen Vullings)