Bij een verkleedfeest in de veryupte Amsterdamse wijk De Pijp is er eentje uit het raam gevallen. Detective Duchamp volgt de jonge verdachten van boekenkast tot whiskybar, haalt zijn neus op voor hun levensstijl en pakt en passant een paar lijntjes coke mee. Duchamp weet hoe hij zijn speurwerk het liefste heeft en stelt zijn assistent Floret daar met de ene na de andere trefzin van op de hoogte. Koketterend met die goede oude tijd laat hij zich bellen op café-telefoons en houdt de tijd minutieus in de gaten op zijn zakhorloge. De moordzaak is bijzaak, blijkt wanneer Duchamp tegen het ochtendgloren al Whopper-etend tot filosofische hoogten reikt: ‘Hij pauzeert even, om zijn woorden te doordrenken van diepzinnigheid.’ Met zijn debuut wilde Berend Sommer spotten met het genre en dat is gelukt. Deze detective loopt voortdurend risico te verdrinken in een zee van ironie. (Zwaan Lakmaker)