Vorig jaar debuteerde Knox glorieus met Sirenen, waar hij naar verluidt acht jaar over deed. Oefening baart kunst blijkbaar, want krap een jaar later ligt er al het vervolg Doodse grijns. Wederom gesitueerd in de krochten van Manchester, met opnieuw Aidan Waits als de getormenteerde undercover-agent. Die is opgescheept met permanente nachtdiensten en met zijn gehate chef Sutty, een onsmakelijke klootzak die om de haverklap in zijn eigen oksel gaapt en Aidan met het koosnaampje ‘Aids’ aanspreekt. Hoewel ze als nachtagent eigenlijk alle zaken aan de dagcollega’s moeten overdragen en dus geen vervolgonderzoek mogen doen, kan Aidan dat natuurlijk toch niet laten. Koortsachtig jakkert hij door achterbuurten en langs nachtclubs, op zoek naar verbanden tussen een gevalletje wraakporno, een lijk met afgevijlde vingertoppen en tanden, en een stalkende spook uit het verleden. Dat laatste blijkt nog een heel nieuwe invulling te geven aan het karakter van de zelfdestructieve Aidan, waarmee Knox zowaar een diepere laag aanboort. (Padu Boerstra)