Vier mei op de Dam. Een asielzoeker laat zijn bomvest ontploffen op het moment dat The Last Post wordt ingezet. De witte kamer begint met een sterke proloog, hoewel een belangrijk plot-element er meteen al wordt weggegeven. Vervolgens vindt men in Leiden een gruwelijk verminkt lijk. Leon Coeur, een tijdelijk geschorste politieman, kan het niet laten en gaat samen met criminologie-studente Hanna, zijn nichtje, op onderzoek uit. Het lijk blijkt van een bekende journalist te zijn, die maanden geleden is verdwenen met achterlating van een zelfmoordbriefje. Na vele verwikkelingen komt de waarheid aan het licht. Jammer genoeg raffelt Stroombergen de ontknoping zozeer af dat we wel te horen krijgen wie de dader is en ook waarom, maar niet hoe deze alles voor elkaar heeft gekregen. Gecombineerd met de vele onwaarschijnlijkheden maakt dit De witte kamer tot een allesbehalve overtuigend boek. Wat jammer nou, want het gegeven was zo leuk bedacht. Barbara van IJzeren