De laatste jaren zijn een paar zeer succesvolle boeken verschenen (Girl on a Train, Gone Girl) met daarin een centrale rol voor de onbetrouwbare verteller. Succes zet aan tot navolging, getuige De vrouw na mij. Het lijkt allemaal te beginnen met een vertrouwd cliché: verlaten vrouw wordt ingeruild voor jonger exemplaar. Maar ho, bijna halverwege het boek moeten we ons afvragen of we wel goed hebben gelezen. Er lijkt opeens iets niet te kloppen met het voorafgaande deel. Terugbladeren biedt geen soelaas, er staat echt wat er staat. Alleen doorlezen helpt, en langzaam maar zeker begin je te begrijpen hoe de vork echt in de steel zit. Al krijgt dat begrip bij de ontknoping alsnog een nieuwe opdoffer. De vrouw na mij blijkt uiteindelijk een heel onderhoudend boek te zijn, ondanks maar toch ook weer dankzij de techniek die de afgelopen jaren diverse ‘nr 1 bestsellers’ heeft opgeleverd. Barbara van IJzeren