Al twee jaar lang verdwijnen er meisjes in een niet nader genoemde stad (vermoedelijk Leuven). Veertien- en vijftienjarigen, die nooit meer opdagen. Hoofdpersonen Barrio en Fayard, mannen met pedoseksuele gedachten, moeten op hun tellen passen, willen ze niet als verdachten te boek komen te staan. Of, nog erger, door het morrende volk aan stukjes worden gereten. We volgen hun soms meer dan wonderlijke wegen door een samenleving waar de angst regeert. De politie bakt er, ook in dit boek, niets van. Hoofdinspecteur Diaz komt daardoor in het nauw, want de politiek eist dat er koppen rollen. Ongeveer halverwege ontdekt de lezer dat de verdwijningen weleens ‘misdaadloos’ kunnen zijn. Dat de kinderen misschien voor een andere wereld kiezen. Het is typisch Eekhauts. Of moeten we gelijk de schrijver zeggen: ‘borgesiaans’ (naar Jorge Louis Borges)? Waarheid en verbeelding liggen dichter bij elkaar dan we voor mogelijk houden. En voor wenselijk, in een thriller. (Arno Ruitenbeek)