Al in 1999 signaleerde de recensent van Serpent dat ‘de inmiddels bejaarde Cussler zich via medeauteur Paul Kemprecos als merk laat voortleven.’ Dat trucje houdt Cussler, bijgestaan door verschillende secondanten, nog altijd vol. De boeken in de Isaac Bell-reeks schrijft hij traditiegetrouw met Justin Scott, en al even traditiegetrouw levert dat een gammel en futloos schelmenverhaal op dat bol staat van de jongensachtige bravoure. Cussler en Scott zadelen Bell met maar liefst drie problemen op: een filiaal van detectivebureau Van Dorn, zijn werkgever, blijkt corrupte sujetten in dienst te hebben, Joseph van Dorn, de grote baas van het bureau en een surrogaatvader voor Bell, is tijdens een actie neergeschoten, en als gevolg van de drooglegging tiert de rumsmokkel welig. De laatstgenoemde verhaallijn proberen te auteurs te verdiepen met een politieke insteek die ronduit krampachtig aandoet. Ook lijken ze weinig oog te hebben voor de beperkingen die hun historische setting met zich meebrengt. De snelheid waarmee telegrammen worden beantwoord, steekt WhatsApp naar de kroon. (Erik de Vries)