Haar debuut De verzamelaar sloeg in eigen land in als een bom, en kreeg vorig jaar in deze gids ook vier sterren. De Britse auteur zal zo dicht mogelijk bij het succes hebben willen blijven en perste er een vervolg op de uiterst bloederige activiteiten van ‘de Bottenverzamelaar’ uit. Deze psychopaat ontvoert, vermoordt en ontleedt gehandicapte kinderen, om hun misvormde botten vervolgens tentoon te stellen in zijn privémuseum. Ondanks de pakkende intrige werkt Cummins’ toverformule deze keer helaas niet. Haar personages, met name de jeugdige slachtoffers maar ook hun ouders en zusjes en de rechercheurs, zijn minutieus uitgewerkt, maar ze raken de lezer niet. Hun overkomt de grootste nachtmerrie die een gezin kan overkomen, en toch schuurt het niet, terwijl het gaat om de grootste nachtmerrie die een gezin kan overkomen. Dat deden Whitley Strieber in Billy 27 jaar geleden en ook Doug Magee in 2011 met Neem nooit afscheid (nota bene bij dezelfde Nederlandse uitgever) veel beter. (AR)