Richard trakteert Britt, met wie hij 26 jaar gelukkig getrouwd is en drie leuke dochters heeft, op een verrassingsweekendje. Alles rooskleurig, tot de ochtend na het ontwaken in een Zeeuws bed & breakfast. Britt is even weg en als ze terugkomt, blijkt het bed & breakfast een gewoon woonhuis met een eigenaar die geen idee heeft wat ze komt doen. Van Richard is geen spoor meer te bekennen. Afwisselend met het verhaal van Britt volgen we het verhaal van Mara, een zorgzame tobber die het druk heeft met haar zieke moeder en fijn met een nieuwe geliefde. En daar gaat het mis met De erfgename. Dankzij Mara’s verhaal weten we eigenlijk meteen hoe de vork in de steel zit en volgen er nauwelijks grote verrassingen. Wat ook niet helpt, is dat de politie amateuristisch te werk gaat (waarom luisteren ze niet mee als Britt, die ze als verdachte zien, een telefoontje over de losprijs verwacht?) en Richard met zijn onlogische gedrag maar geen geloofwaardig mens wil worden. De op zich mooie opzet van De erfgename had een zorgvuldigere uitwerking verdiend. (Ranne Hovius)