De blindganger is een merkwaardig boek. Enerzijds lijkt het op een doorsnee, vlot geschreven Nederlandse damesthriller (denk aan Noort, van der Vlugt et cetera), anderzijds wordt er zo gruwelijk in gemarteld dat zelfs de toch niet malse praktijken in het werk van Corine Hartman erbij verbleken. Een advocaat wordt vermist, een vastgoedhandelaar vindt de dood, een derde moord volgt, en dan begint de dienstdoende politievrouw aan haar water te voelen dat het één wel eens met het ander te maken zou kunnen hebben. De plot is niet geweldig, bij bladzijde 100 weet je wie het gedaan heeft en ook waarom. Het verhaal kent verder nogal wat onwaarschijnlijkheden: zou een vrouw die zich zwaar bedreigd voelt nu echt in haar eentje met de hond in het bos gaan wandelen? En kun je in een zwaar beveiligd huis zomaar met je hand het voordeurraampje inslaan? Daarnaast moet je, zoals reeds aangestipt, om ten volle van deze ‘literaire thriller’ te kunnen genieten dol zijn op martelen. Dat is niet voor iedereen weggelegd. (BvIJ)