Natuurlijk vindt iedere Indriðason-fan stiekem dat elk van zijn boeken die niet over de onpeilbare inspecteur Erlendur gaat eigenlijk een gemiste kans is. Maar ook in zijn andere boeken toont de IJslandse misdaadschrijver zich een meester. Net als in Erfschuld is het zeer dunbevolkte en nog niet onafhankelijke IJsland van de Tweede Wereldoorlog de achtergrond in Blauwzuur. Het speurdersduo uit Erfschuld, Thorson (totaal onervaren in recherchewerk) en Flóvent (de enige in heel IJsland die zich met moordonderzoeken bezighoudt), lost hun eerste zaak op. Zo doet Indriðason dat graag: hij geeft zijn personages in latere boeken extra diepte en voorziet hen dan ook van een verleden. Ditmaal gaat het om een handelsreiziger die in de zomer van 1941 wordt aangetroffen in een ranzig appartement. Hij is neergeschoten met een Amerikaans pistool en er lijkt al gauw een link met spionage te bestaan. Maar bij Indriðason is niets wat het lijkt en loeren altijd spoken uit het verleden. Zonder dat het een moment lijkt op het dumpen van research geeft hij bijna terloops ook een zeer realistisch beeld van het Reykjavik uit de oorlogsjaren. IJselijk goed, sober en strak geschreven. (EvE)
Onland (Kamp Knox, 2014), Erfschuld (Skuggasund, 2013), Schemerspel (Einvígið, 2011), Verdwijnpunt (Furðustrandir, 2010), Doodskap (Svörtuloft, 2009), Onderstroom (Myrká, 2008), Onderkoeld (Harðskafi, 2007), Het koningsboek (Konungsbók, 2006), Koudegolf (Kleifarvatn, 2004), Engelenstem (Röddin, 2002), Moordkuil (Grafarþögn, 2000), Noorderveen (Mýrin, 2000), Grafteken (Daudarósir, 1998)
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.