Het voordeel van een lekker dikke pil: je kan er (bijvoorbeeld) een flink deel van je vakantie mee stukslaan. Een nadeel (soms): alles… gebeurt… tergend… langzaam. Zo ook in Als mijn dochter (534 pagina’s). Als de vierjarige Moira – de dochter uit de titel – na zestig pagina’s verdwijnt, denk je: nou, eindelijk. En dat kan toch niet de bedoeling zijn. Maar dan heb je al zóveel zinnen gelezen als ‘Het zou de laatste keer zijn dat ze gedrieën in bed lagen te slapen’ dat je niet kunt wachten tot er wat gebéúrt. Wat volgt, is de ellenlange zoektocht naar Moira van vader Fabián en detective Doberti door het Argentinië van rond de millenniumwisseling. Met veel geduld (zo kun je het ook noemen) bouwt schrijver Gustavo Malajovich aan zijn plot, waarbij de puzzelstukjes langzaam op hun plek vallen. Dat is onmiskenbaar knap gedaan, maar wat beklijft, is het gevoel dat het allemaal wel vlotter had gekund. Tenzij je natuurlijk héél veel tijd over hebt. (JVe)