Een jonge vrouw wordt bij een benzinestation door haar geliefde met koffers en al de auto uitgezet, en krijgt onderdak bij een vrouwelijke trucker en haar broer. Het stevige thema van echtelijke mishandeling leidt hier tot bijzonder duf, tuttebellerig proza vol babbelige gesprekken: ‘De twee vrouwen praten verder tot ze er beiden bijna een punthoofd aan overhouden.’ Flashbacks en nogal realistische ‘nachtmerries’ over Merels misbruikverleden moeten verklaren hoe een zelfstandige vrouw in de klauwen valt van een partner die haar terroriseert. Maar als de vrouw in kwestie zich pas hoofdstukken later herinnert dat hij haar ook alweer door groepjes mannen liet verkrachten, wordt dit niet bepaald navolgbaar. Ook niet waarom Merel belastend materiaal voor de politie achterhoudt. De vertelperspectieven van de broer en van een opgedoken crimineel die het op de mishandelende echtgenoot heeft gemunt, voegen niets toe. De gebeurtenissen nemen toe in heftigheid, maar spannend wil het niet worden. (MvdJ)