15 februari 1976. Odessa, West-Texas. Even na zonsopgang strompelt de 14-jarige Gloria ‘Glory’ Ramírez blootsvoets en zwaargewond door een desolaat landschap vol prikkeldraad, tuimelkruid, ratelslangen en jaknikkers. Het Mexicaanse meisje vlucht voor de olieveldarbeider Dale Strickland, die haar urenlang heeft mishandeld en verkracht. Haar enige hoop is een afgelegen ranch waar de hoogzwangere Marie Rose met haar dochtertje gin rummy zit te spelen. Zij vangt Glory op, belt de sheriff en houdt met een geweer de woedende Dale op afstand. Elizabeth Wetmore schetst in een soms rauw, soms lyrisch, soms droogkomisch proza de gevolgen door een zestal vrouwen/meisjes aan het woord te laten, waaronder Glory zelf. En Marie Rose, natuurlijk. Zij besluit tegen Dale te getuigen, ook al is haar man daar fel op tegen. Maar in dit oliestadje, dit seksistische mannenbolwerk, heeft een meisje als Glory geen schijn van kans. Toch? Uiteindelijk gaat Valentijn over de overlevingskunst van vrouwen. Een ijzersterk debuut. (AS)