Stephen King

Ieder kind snapt bepaalde basisdingen, denkt de achtjarige Jamie Conklin. Je moest beleefd zijn, niet in het openbaar met je piemel zwaaien, ‘en je praatte niet met dode mensen wanneer ze naast levende mensen stonden die net waren begonnen ze te missen.’ Het is bewonderenswaardig hoe de grootmeester van de horror zich deze keer niet laat gaan in zijn ongebreidelde hersenspinsels. Later heeft de heldere eenvoud van een young adult-roman; de verteller is een jongvolwassene die terugkijkt op wat hij als jongetje heeft meegemaakt. Via Jamie keert King terug naar de kern van zijn griezeluniversum: contact met gene zijde. De focus ligt bij de eenzaamheid van een hoogbegaafd enig kind dat pasgestorvenen kan zien, en dat zijn ploeterende alleenstaande moeder voor zijn ‘afwijking’ probeert te behoeden. Het echte gevaar komt uit de werkelijkheid, van een volwassene die Jamies gave wil uitbuiten. Dat King een homoseksuele relatie als vanzelfsprekendheid opvoert, is een emancipatoire bonus. (MvdJ)