Onder het pseudoniem Frederik Baas heeft Jan van Mersbergen een literaire thriller geschreven, Dagboek uit de rivier. Wat betekent die verthrillering inhoudelijk, als je dit proza vergelijkt met dat van Van Mersbergen? Eerst: de schrijver vaart niet meer op de kracht van het suggestieve. De gevoelens zijn in plaats daarvan heel helder beschreven, worden fors benoemd. Ook is er stevige aandacht voor het relationele aspect, intermenselijk gezien. En Dagboek uit de rivier bezingt de intuïtieve kracht van de moeder. Er wordt in dat verband gesproken van ‘de oerkracht’, overigens een Van Mersbergens knoestige en grommende mannetjesputterproza reminiscerende term. Aan de belangrijkste voorwaarde waaraan een thriller voor VN’s jaarlijkse Detective en Thrillergids moet voldoen, wordt ruimschoots voldaan: suspense. We lezen eerst over Barbara die met haar nieuwe vriend – ze heeft een naar verleden met een gestoorde ex achter zich – en haar puberzoon Rens met vakantie wil. Om bij te komen. Die vriend is uitgever en hij kent een Nederlandse schrijver uit zijn fonds die van het succes van zijn debuutroman lekker rustiek is gaan wonen in een huisje in de Ardennen – Frans-Belgisch niemandsland. Nou ja, rustiek… bij die schrijver hangt een krantenknipsel aan de muur, in kapitalen: ‘VERMISSING NEDERLANDS MEISJE GAAT ZEVENDE DAG IN’. Baas roept almaar meer spanning op in zijn uiteindelijk onbloeddorstige thrillerdebuut. Je voelt al gelijk dat er iets niet pluis is met die schrijver; zo luistert hij zijn gasten af, lijkt hij ze zelfs te stalken. Maar tegelijk kun je ook tweede gedachten krijgen over die uitgever: hoe goed kennen we hem nu eigenlijk? Ik meende de clou al vroegtijdig geraden te hebben, als kijker naar de twee seizoenen van de serie The Missing, maar ik bleek er op de laatste pagina’s finaal naast te zitten. Vakwerk, Baas. (Jeroen Vullings)