Arme Jeroen Dijsselbloem. Krijgt ie weer de Tweede Kamer en de volkswoede over zich heen. En De Telegraaf huilt luid mee.

Het zijn weer lastige dagen voor minister van Financien Jeroen Dijsselbloem. Is hij er als Eurogroepvoorzitter net in geslaagd Griekenland binnen de eurozone te houden en ook nog een tamelijk zonnige begroting te presenteren, komt NRC Handelsblad met de onthulling dat ING vorig jaar heeft meegeschreven aan een wet van Dijsselbloem die een bepaald soort obligatieleningen, zogenaamde ‘coco’s’, fiscaal aftrekbaar maakt voor banken.

Gretig worden in de media eerdere akkefietjes opgediept waar Dijsselbloem bij betrokken was. In april moest hij in de Kamer komen uitleggen waarom hij akkoord was gegaan was met een salarisverhoging van de top van ABN Amro een jaar eerder, en waarom hij de Kamer daar niet eerder over had ingelicht. In mei moest Dijsselbloem weer in de Kamer opdraven omdat hij in oktober verrast had gereageerd op een naheffing van de EU waar hij al eerder van zou hebben geweten, waarna het bedrag ook nog hoger bleek uit te vallen. In augustus lag Dijsselbloem weer onder vuur omdat hij NS-topman Timo Huges overhaast aan de dijk had gezet, waarna het ontslag tot twee keer toe niet rechtsgeldig bleek en Huges ook nog 175.000 euro mee kreeg.

Eind oktober kreeg Dijsselbloem er van langs van de Fyra-enquêtecommissie omdat hij de Kamer op het verkeerde been had gezet over de doorverkoop van teruggestuurde Fyra-treinen door AnsaldoBreda.

En nu belandt hij weer op de grill vanwege de meeschrijverij van ING.

In de meeste gevallen snijdt het verweer van Dijsselbloem wel degelijk hout. In de ABN-Amro-kwestie was het de Kamer zelf die had ingestemd met het wetsvoorstel dat de gehekelde salarisverhoging mogelijk maakte. In het gedoe rond de Fyra verzuimde hij weliswaar de Kamer te melden dat de NS pas vanaf de zevende trein geld zou ontvangen, maar was de rest van de informatie wel correct en volledig. En ook zijn verdediging van het meeschrijven van ING is niet zonder grond: het consulteren van allerlei belangengroepen is standaardprocedure bij de totstandkoming van wetten. Niet alleen financiële instellingen maar ook ngo’s als Greenpeace leveren regelmatig pasklare wetsteksten aan ministeries en Kamerleden – ook aan Kamerleden die er nu luid kabaal over maken.

Maar tegen de volkswoede is geen kruid gewassen: dat uitgerekend een bank mag meeschrijven aan een wet na een door de banken zelf veroorzaakte financiële crisis is lastig uit te leggen.

De Telegraaf voelt dat goed aan. Het is juist de krant van Wakker Nederland die er telkens bovenop duikt als de kans zich aandient de PvdA-bewindsman aan de schandpaal te nagelen. Een greep uit de koppen van het afgelopen jaar: ‘Dijsselbloem staat in zijn hemd’, ‘NS heeft lak aan Dijsselbloem’, ‘Dijsselbloem uit de gratie’, ‘Minister bedriegt het volk’.

Drijvende kracht achter het bashen van Dijsselbloem is politiek commentator Paul Jansen, inmiddels hoofdredacteur, die de PvdA-minister in juni in zijn column probeerde te ontmaskeren als een ‘slechte poppenspeler’ die alleen maar uit zou zijn op het veilig stellen van zijn baantje in Brussel.

Eén troost voor Dijsselbloem: onlangs onthulde Maurice de Hond dat niet meer dan drie procent van de PvdA-kiezers De Telegraaf leest.