Kris Berry (32)

Luiheid&Gemakzucht

‘Ik heb veel moeite met op tijd komen, omdat ik slecht kan plannen. Vroeger kon ik het prima, maar toen leefde ik ook met een duidelijker structuur. Ik leefde op routine: ik zag er verzorgd uit, mijn kleren waren gestreken en mijn haar netjes geföhnd. Op het kantoor waar ik werkte was alles gefiled, ik wist precies wat er van me werd verwacht en mijn prestaties konden worden gemeten. En nu leef ik van dag tot dag. Ik heb moeite om discipline te vinden in de chaos waarin ik me nu bevind. Als ik een week lang om kwart voor zeven opsta en daarna aan het werk ga, ben ik op mijn allergelukkigst. Maar ik kom vaak pas in het holst van de nacht thuis na een optreden, dus dat maakt vroeg opstaan moeilijk. Ik haalde wel voldoening uit mijn vorige werk en ik was er ook goed in, maar muziek maken is wat ik écht wil. Een tijdlang dacht ik: ik kan altijd nog terug, maar nu denk ik: ik moet hier in zien te overleven, want dit is wat ik wil. Succes is niet te meten in dat je goed bent in iets of dat je veel geld verdient, maar in dat je doet wat je wílt doen. Ik koos voor de muziek, en dat ik nu kleiner woon wil niet zeggen dat het niet klopt dat ik muziek maak. Ik ben nog wel zoekende welke kant ik binnen de muziek op zal gaan. Hopelijk zal mijn tweede album echt helemaal van mij zijn.’

Gulzigheid&Onmatigheid

‘Er bestaan mensen die denken: ik hoop dat mijn vriendinnetje zo weggaat, zodat ik alle koekjes in mijn eentje op kan eten, maar zo ben ik niet. Ik vind het fijn om te delen en fijn om te geven: door te geven, ontvang ik. Ik mag dan misschien wel heel simpel wonen maar als hier mensen over de vloer komen, klap ik mijn tafel uit en wordt de woonkamer een eetkamer. Dan dek ik de tafel met een wit tafelkleed en gebruik ik mooi porselein en zilveren bestek. Dan doe ik even deftig, puur omdat ik iedereen wil verwennen. Ik hou van verfijnd eten, zoals een risotto die bereid is met bouillon getrokken uit een karkas, in plaats van met bouillon uit een pakje. Als er iemand jarig is, sta ik vroeg op en zorg ik dat ik een taart heb gebakken om mee te brengen.’

Woede&Wraak
‘Er is pas bij me ingebroken. Eerst dacht ik nog: er is een hyena door mijn raam gesprongen en die heeft die pootafdrukken op mijn bed achtergelaten; ik kon niet begrijpen dat een mens dat had gedaan. Het enige wat gestolen is, is precies wat voor mij van emotionele waarde was: de sieraden die mijn oma van haar oma voor mij had bewaard. Ik heb overal gewoond en altijd heel goed en netjes op mijn spulletjes gepast. En nu heeft een of andere idioot het meegenomen. Waarschijnlijk om het om te laten smelten en te verkopen voor veel minder dan het waard was. Ik was boos, maar al na vijf minuten dacht ik: het zijn maar materiële dingen. Zelf ben ik er nog. En ik dacht: ik hoop dat degene die dit heeft gedaan, zich realiseert dat-ie nog steeds kan veranderen. Ik merk dat ik steeds minder dingen nodig heb, er is niets wat je van me af kunt pakken. Toen ik klein was en ik net vanaf Sint-Maarten op Curaçao ging wonen, sprak ik maar een beetje Nederlands. In de Nederlandse les lazen we een artikel met de titel: “Ik ben beroofd, maar niet van mijn optimisme”. Ik snapte er toen helemaal niets van, maar dat zinnetje is wel blijven hangen.’

Jaloezie&Afgunst
‘Vroeger was ik jaloers en onzeker in de liefde. Niet in vriendschappen, die deelde ik heel graag. Maar in de liefde wel, en vaak ook terecht. Het was een onzekerheid die puur intuïtief was, en ook bevestigd werd. Niet dat het iets met vreemdgaan te maken had, maar als je voelt dat iemand jou niet echt wil ook al zegt-ie van wel, dan ben je al jaloers als iemand maar een beetje hartelijk is tegen een ander. Omdat dat precies was wat ik miste. Terwijl als ik wist dat het zou kloppen met iemand, dan zou ik diegene juist met heel veel trots los kunnen laten.’

Hebzucht&Gierigheid

‘Ik had vroeger dus een commerciële baan op de Zuidas: ik werkte in de complexe wereld van business intelligence. Toen had ik een heel ander leven, inclusief een ander salaris en een ander huis. Je zou kunnen zeggen dat ik er drastisch op achteruit ben gegaan, maar ik vind van niet. Ik voel me rijk, ook al ben ik het niet. Maar wat is gebleven, is dat ik gek ben op auto’s. Ik ben op Curaçao opgegroeid met auto’s: mijn oma reed in een gouden Pontiac, zoals in de serie Knight Rider, en ze leerde me autorijden toen ik vijftien was – mijn moeder wist van niets, natuurlijk. En mijn opa had alle soorten Cadillacs die je je maar kunt wensen – inclusief de Thunderbird.’

Hoogmoed&IJdelheid

‘Ik zou willen dat ik wat ijdeler was. Nu denk ik vaak: ik heb veel meer potentie om er een beetje verzorgd bij te lopen, maar meestal ben ik zo gehaast dat ik daar geen tijd voor heb. Mijn moeder woont op Curaçao en die vindt het echt niet leuk om te zien dat ik mijn haar nu zo heb: van haar heb ik juist geleerd om er verzorgd uit te zien.’

Lust&Wellust

‘Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik zo verliefd was dat ik dacht: ik hoor bij jou. Maar steeds vinden mannen me dan te overweldigend, en dan lopen ze weg. Dat maakt niet dat ik bang ben om opnieuw verliefd te worden, ik vlieg er steeds weer als een domme mug in. Alleen: het gebeurt me niet zo vaak, omdat het iets is wat je moet overkomen – je moet er alleen toevallig bij zijn. Ik wil per se die hoteldebotel verliefdheid voelen. Anders is het ’m niet. Ik wil denken: jij bent perfect voor mij, puur omdat ik dat voel. Dat is het enige wat telt, zelfs als diegene misschien niet eens bij me past. Vaak heeft het te maken met hoe die persoon de dagelijkse dingen doet. Hoe hij afwast, bijvoorbeeld, of hoe het voelt om samen met hem af te wassen.’