Sanne Vogel (29)

Luiheid&Gemakzucht

‘Als ik een dag niet werk, vind ik mezelf lui. Ik heb snel een schuldgevoel als ik niets doe: ik werk veel en hard. Mijn carrière begon op mijn zestiende en sindsdien heb ik altijd gewerkt. Ik ben kritisch naar mezelf en weet goed wanneer ik iets wel of niet goed doe. Hartenstraat is mijn eerste lange film, dus ik moet nog ontzettend veel leren: ik merkte bijvoorbeeld in de montage dat ik totaalshots nodig heb om een mooiere scène-overgang te maken. Totale ontspanning heb ik al heel lang niet gehad. Ik moet soms huilen als ik plaatjes zie van de Malediven: het verlangen naar een plek waar je alleen maar zwemt, duikt en eet voel ik heel sterk, maar dat gaat de komende drie jaar zeker niet gebeuren.’

Woede&Wraak

‘Met mijn broer heb ik vroeger veel gevochten. We deelden op ons zeventiende en achttiende een etage in Amsterdam en ondanks dat we al werkten, waren we eigenlijk nog pubers. Ik heb tijdens een ruzie wel eens de ruit van zijn kamer ingeslagen of we gooiden emmers water in elkaars bed. Het was een echte broer-zusverhouding: geen grens in liefde en dus ook geen grens in haat.

Toen ik verkering had, is mijn vriend een keer met iemand anders naar bed geweest, en dat meisje heb ik in mijn fantasie regelmatig in elkaar getrimd. Ze moet nog steeds niet in mijn buurt komen, ook al is het al lang geleden. Verder ben ik heel vergevingsgezind: als ik van iemand hou, dan hou ik voor altijd van die persoon.’

Hebzucht&Gierigheid

‘Ik heb lang een hoge hypotheek gehad die ik eigenlijk niet kon betalen, daarom heb ik een tijd niet veel geld kunnen uitgeven. En het komende jaar kan dat nog steeds niet, want ik heb mijn huis met verlies verkocht en blijf zitten met een restschuld. Maar voordat ik dat huis kocht, kon ik naar de stad gaan en binnen drie kwartier duizend euro aan kleren uitgeven. Geld verdienen en dan: bám – iedereen mee uit eten nemen. Heerlijk vond ik dat. Dat gebeurt niet meer, maar ik ben er dol op om te bedenken wat ik allemaal ga kopen als ik het geld weer heb: mooie kleren, meubels en kunst van Erwin Olaf.’

Gulzigheid&Onmatigheid

‘Ik kan slecht maat houden: alles moet groots en meeslepend zijn. Als ik bijvoorbeeld ga feesten, dan ga ik veel feesten, en nooit half. Ik houd van gezond eten, maar wanneer ik bijvoorbeeld speltbrood met geitenkaas eet, voelt het alsof ik ongezond gegeten heb terwijl dat niet zo is. Ik kan daar geen balans in vinden omdat ik vaak niet zelf kan bepalen wat ik eet, zoals op de set. Dan is er bijvoorbeeld alleen pasta, en als ik dat eet, krijg ik een enorm schuldgevoel: als je veel koolhydraten eet, blijft je lichaam daar om vragen. Ik kan ook goed een hele dag niet eten, maar zit ik thuis te schrijven, dan eet ik weer de hele dag door. In de montageruimte zit je vaak tien minuten naar één shot te kijken en als iemand daarin een zak chips eet, wil ik ook chips. Net als bij scènes waarin gezoend wordt: dan wil ik ook de hele tijd zoenen.’

Lust&Wellust

‘Ik ben een enorme flirt, maar heb dat vaak niet door: tot mijn 27ste heb ik achtenhalf jaar verkering gehad en was daar nooit zo mee bezig. Als ik op leuke plekken ben tussen leuke mensen, dan kan ik heel extravert zijn en gevat. Ik vind het superleuk om elkaar op een intellectueel niveau te pesten. Door mijn film zit ik op Tinder: een soort Grindr maar dan voor hetero’s en het gaat er meer over daten dan over seks. In de film gaat het ook over internetdaten en ik dacht: dat doet niemand van mijn leeftijd in Amsterdam. Nou, dat bleek bullshit te zijn! Ik vind alles rondom de liefde heel grappig: dat er in zo’n grote stad als Amsterdam allemaal mensen van mijn leeftijd zijn die of helemaal gesetteld zijn, of net allemaal hun relaties hebben verbroken en weer opnieuw op zoek gaan.’

Jaloezie&Afgunst

‘Laatst keek ik bij een bevriend stel een film en legde hij heel lief zijn hand op haar been. Ik dacht: zij horen echt bij elkaar. Toen werd ik opeens heel verdrietig. Niet omdat ik jaloers was, maar omdat ik met hun liefde geconfronteerd werd en bang was dat ik zelf nooit de liefde van mijn leven zal vinden.

Wat werk betreft, heb ik geen reden om jaloers te zijn. Mijn eerste korte film werd genomineerd voor een Gouden Kalf, maar iemand anders won. Dat vond ik echt niet erg. Ik ging de winnaar feliciteren en dan is het zo raar dat je denkt: ik ga hem zo feliciteren, maar hij denkt natuurlijk dat ik het niet meen. Dan ga ik voor andere mensen denken.’

Hoogmoed&IJdelheid

‘Als ik een rol speel, maakt het me niet uit hoe lelijk ik ben. Zeker vroeger, toen ik nog heel dik was, was ik daarin schaamteloos: alles voor de kunst. Maar privé ben ik best ijdel: ik voel me fijner als ik make-up op heb en leuke kleren draag. Aan de andere kant ging ik zonder make-up en in een bikini die niet paste een paar weken in Expeditie Robinson zitten, terwijl ik net zes kilo was aangekomen. Als ik dat terugzie, vind ik dat verschrikkelijk, maar op het moment zelf dacht ik: schijt.

Ik heb behoefte aan erkenning, maar dat heeft ieder mens, ook als je een kantoorbaan hebt. Het verschil met mijn vak is dat het niet alleen van je collega’s moet komen, maar ook van het publiek. Toch heb ik er best moeite mee om bekend te zijn. Als mensen aanbellen om met me op de foto te mogen of op straat gaan schreeuwen als ze me zien, denk ik: doe even relaxed, zo bijzonder ben ik niet, ik ben ook maar een mens. Als ik een café binnenkom, heb ik mezelf ervoor afgesloten dat ik aan mensen zie dat ze me herkennen. Maar soms zie ik dat toch even, en denk ik meteen: is er iets mis met me? Aan de andere kant zou het ook geen goed teken zijn als ik niet meer herkend word: ik wil niet bij mijn ouders tussen de schuifdeuren toneelstukjes doen, dan ziet niemand wat ik maak.’

Nee