{"id":99393,"date":"2009-01-14T10:48:00","date_gmt":"2009-01-14T08:48:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/verder-dan-vijftig\/"},"modified":"2009-01-14T10:48:00","modified_gmt":"2009-01-14T08:48:00","slug":"verder-dan-vijftig","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/verder-dan-vijftig\/","title":{"rendered":"Verder dan vijftig"},"content":{"rendered":"
\n

17-01-2009
Door Majeda Al Saqqa<\/p>\n

27 december 2008<\/b>
Ik had al een sterk voorgevoel dat de Isra\u00ebli’s zouden aanvallen tijdens de kerstvakantie. Maar dat het zo erg zou zijn? Om elf uur ‘s ochtends leek het alsof Khan Younis getroffen werd door een aardbeving, met geluiden die ik nog nooit had gehoord. Ik rende de trappen af om de kinderen op te halen van school en cr\u00e8che. Mijn neefje van zes was al thuis. De andere twee stonden bij de schooldeur te wachten. <\/p>\n

Ze waren bang, hadden het over het lawaai waarvan ze niets begrepen. Wael, mijn neefje van vier, snapte er helemaal niets van. Hij wist niet eens dat er een land bestond dat Isra\u00ebl heet. Nu weet hij het wel. En ze weten het allemaal. We verzamelen ons in de tuin. De laatste keer dat de Isra\u00ebli’s aanvielen, sprongen de ruiten en raakten deuren ontwricht door de kracht van de explosies. Deze keer zijn de bombardementen nog heviger. Het lijkt het beste om tijdens de aanvallen gewoon buiten te blijven. Het geluid van de bombardementen gaat maar door, we zien overal rook, de geur van de inslagen verpest ons leven voor de zoveelste keer.<\/p>\n

Later op de dag komen we er achter dat de Gazastrook overal tegelijkertijd is gebombardeerd. Wat een geluk dat we niet meteen in de eerste vijf minuten om het leven zijn gekomen, zoals heel veel anderen. We hebben geluk gehad, echt!!!<\/p>\n

De laatste twintig dagen hadden we geen gas om op te koken. Mijn neef gaf me afgelopen maand zijn extra flessen. Vandaag, op Zwarte Zaterdag 27 december, heb ik gasflessen gekocht op de zwarte markt, iets wat ik mijn hele leven heb geprobeerd te voorkomen. Ik vulde de cilinders van mij en mijn neef en betaalde vier keer de normale prijs, ik had geen andere keuze. Om vijf uur ‘s middags dacht ik dat het buiten veilig genoeg was om een van de gasflessen naar mijn neef te brengen omdat de granaataanvallen waren gestopt. Zijn huis is vijf minuten rijden met de auto. De kinderen wilden per se mee, we gingen dus samen. <\/p>\n

We reden achter mijn huis langs, maar opeens bedacht ik me dat we via deze route langs een politiebureau zouden komen, dus het was beter om een andere weg te nemen. Ik draaide me om en reed een andere straat in waar een auto werd geraakt. De kinderen hoorden het geluid van de inslag en zagen de vlammen uit de auto slaan. Ze waren doodsbang. Ik vertelde ze maar dat het vuurwerk al werd afgestoken voor het nieuwe jaar. We lieten het vuurwerk achter ons en gingen snel terug naar huis.<\/p>\n

Mijn moeder vertelde me zojuist dat de Isra\u00ebli’s ook Asda’a Media City hebben beschoten. Dat is de nieuwe speeltuin op de plek waar vroeger de Isra\u00eblische kolonisten woonden. Arslan, mijn vijf jaar oude neefje, is woedend. Net als alle andere kinderen van zijn leeftijd vindt hij het een geweldige plek met een visvijver, een kleine dierentuin, een speelplaats en een restaurant. Hij houdt niet op met huilen. ‘Misschien vinden we wel een andere plek die nog mooier is,’ probeer ik hem te troosten.<\/p>\n

28 december<\/b>
Wael maakt me wakker om te laten zien dat zijn vinger opgezwollen is. ‘Kijk dit is van de granaten en de vliegtuigaanvallen.’
‘Wanneer is het gebeurd,’ vraag ik.
‘Vannacht toen ik aan het slapen was ben ik geraakt.’
‘Je liegt,’ zeg ik.
Hij lacht en zegt: ‘Jij liegt ook…!’<\/p>\n

31 december<\/b>
Gisteren belde ik mijn vriendin Wafa die in Gaza-Stad woont. ‘Mijn dochter Mira is de hele tijd bang. Ik dacht dat het een goed idee was om haar mee naar buiten te nemen. We zitten hier in Gaza allemaal in dezelfde situatie, en wij zijn beter af dan anderen. Ik hoopte dat ze rustiger zou worden als ze dat met eigen ogen zou zien. Ik nam haar dus mee voor een wandeling door de buurt. Dat had ik niet moeten doen. Ik werd zelf bang van wat we zagen. Ik had Mira het liefst een blinddoek om willen doen en we renden terug naar huis. Ik vervloekte mezelf. Ik had nooit kunnen bedenken dat Gaza binnen een dag een spookstad kon worden. Kom in onze buurt kijken, je gelooft je ogen niet.’<\/p>\n

4 januari 2009<\/b>
Gisteren was de afschuwelijkste dag uit ons leven. Mijn moeder zei dat zelfs de oorlog in 1967 niet zo erg was als nu. Geen elektriciteit, bijna geen water, ijskoud. De kou gecombineerd met het live uitgevoerde oorlogsconcert, het was verschrikkelijk. Tanks schoten granaten af vanaf de plekken waar ze de Gazastrook zijn binnengetrokken, F-16’s gooiden bommen en in de lucht hangen onbemande spionagevliegtuigen die dag en nacht cirkeltjes draaien en een zoemend geluid maken alsof vlakbij je oor een bij zit.<\/p>\n

Wael blijft maar vragen stellen. Wat is oorlog? Waarom is het oorlog? Wie is er begonnen?
Als ik hem zou vertellen dat wat we horen een soort oorlogsmelodie is, zou hij misschien vragen wat het woord melodie betekent. Maar dat doet hij niet. Hij vraagt waarom de piloot alle vogels wil dood maken. Waarom de piloot vogels haat. Misschien weet de piloot niet dat vogels levende wezens zijn, net als wij. Ik vraag Wael of hij binnen wil komen, want buiten is het ijskoud. En in de tuin zijn geen vogels meer te zien.<\/p>\n

Laten we het Alaska-spelletje gaan spelen, stel ik voor.
‘Wat is Alaska?’
‘Dat is een nieuw spelletje dat we gaan spelen met oma. Ieder gaat helemaal onder zijn deken liggen, van hoofd tot voeten.’
Ik weet niet of ik wil dat we ons op die manier proberen op te warmen, of dat de dekens een bescherming moeten vormen tegen de bombardementen. Hoe dan ook, het voelde onder de dekens een stuk comfortabeler, nu er geen elektriciteit meer is. En vogels in de lucht zijn er toch niet meer.
‘Laten we het Alaska-spelletje spelen!’
‘Wael, jij ben nu de president van Alaska, en wij de inwoners. Wat wil je dat we gaan doen? Jij bent de baas,’ begin ik het spelletje.
‘Ik zou je opdracht geven om naar de winkel te gaan en een vliegtuig voor mij te kopen en een kooi en zaad,’ zegt hij terwijl hij op zijn duim zuigt.
‘Waarom,’ vraag ik.
‘Ik wil naar boven vliegen, steeds hoger, totdat ik bij God ben. Ik breng al mijn vogels mee en stop ze in de kooi. En dan vlieg ik nog een keer en dan pak ik de piloot en die breng ik hier en dan geef ik hem het zaad en dan moet hij de vogels voeren.’<\/p>\n

Ik kijk naar Wael terwijl buiten de bombardementen doorgaan. Hij oogt gespannen… En ik had nog zo gedacht dat het Alaska-spel er voor zou zorgen dat we op onze fantasie\u00ebn konden wegdrijven. Niet zo’n goed idee dus. En dus doen we wat mijn moeder zei. We gaan nog dichter bij elkaar zitten en knuffelen elkaar zo hard we kunnen. Dat werkt. We voelen ons warmer en een beetje veiliger. We luisteren naar de melodie\u00ebn die we buiten horen en beginnen de inslagen te tellen. 1,2,3,…28,…32… De kinderen kunnen nog niet verder tellen dan vijftig, dus daar zijn we gestopt.<\/p>\n

5 januari<\/b>
Vlak voor bedtijd zegt Wael: ‘Ik vind oorlog eigenlijk best leuk.’ Ik vraag waarom. ‘Omdat ik in deze kou mijn gezicht en mijn handen niet hoef te wassen. En ik hoef ‘s ochtends niet naar de school.’ ‘Maar,’ zeg ik, ‘als je niet naar school gaat kun je de bommen niet meer tellen, want je kan niet verder dan vijftig.’
‘Ik vind bommen tellen helemaal niet leuk,’ zegt hij en loopt de trap op.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Gazastrook is afgesloten voor buitenlandse journalisten. Wel sturen bewoners ooggetuigenverslagen naar buiten, zoals Majeda Al Saqqa. Zij woont met haar familie in het vluchtelingenkamp Khan Younis en werkt bij een hulporganisatie. Enkele fragmenten uit haar dagboek.<\/p>\n","protected":false},"author":3380,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[269],"tags":[2233],"acf":[],"author_name":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/99393"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=99393"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/99393\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"AndorT","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/3380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=99393"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=99393"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=99393"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}