Interview wethouder Leonard Geluk<\/p>\n
Pal voor de ingang van het Einstein Lyceum in Rotterdam-Hoogvliet stopt een blauwe dienstauto. Wethouder Leonard Geluk stapt uit. Hij passeert een groepje leerlingen dat buiten staat te roken en gaat de school in. Gekleed in een donker pak, zijn bovenlichaam iets naar voren gebogen, ziet hij er ouder uit dan zijn achtendertig jaar.<\/p>\n
Hij is nu vier jaar CDA-wethouder van Jeugd, Gezin en Onderwijs in de op een na grootste stad van Nederland. Een gedreven politicus, man met een missie. \u2018Ik wil van alle dubbeltjes kwartjes maken,\u2019 zegt hij. \u2018Kin\u00adde\u00adren die met weinig kansen op de wereld zijn gezet, hebben recht op mijn toewijding.\u2019 En dat zijn er heel wat. Tweehonderdduizend inwoners van de Maasstad zijn jonger dan zevenentwintig en zevenentwintig procent van de Rot\u00adter\u00addam\u00admers heeft een inkomen onder de armoedegrens.<\/p>\n
Geluk heeft haast: scholen die slecht presteren, krijgen hem meteen op bezoek. \u2018Ik wil ze helpen,\u2019 zegt hij, \u2018met ze om de tafel gaan zitten om te bedenken hoe het beter kan.\u2019 Meestal krijgt hij gehoor voor zijn directe, open aanpak. Alleen de islamitische middelbare school Ibn Ghaldoun had geen behoefte aan de bemoeizucht van Geluk. Deze door de inspectie als zeer zwak aangeduide school spande zelfs een rechtszaak aan tegen de wethouder nadat die de ouders een brief had geschreven met het advies een andere school voor hun kind te kiezen. De Ibn Ghaldoun won \u2013 Geluk, zo oordeelde de rechter, overtrad met de brief zijn bestuurlijke bevoegdheid.<\/p>\n
In Amsterdam kampt collega-wethouder Lodewijk Asscher (PvdA) met soortgelijke problemen. De islamitische middelbare school in de hoofdstad presteert ook voortdurend onder de maat en er is weinig dat hij eraan kan doen. Asscher en Geluk overleggen regelmatig met elkaar en ze dringen er bij de minister steeds harder op aan dat gemeenten meer over scholen te zeggen moeten hebben. Wettelijk bepalen schoolbesturen de inhoud van het onderwijs, gemeentebesturen gaan alleen over huisvesting. Het gebouw, de verf, de tafels en de stoelen, daar mag de wethouder over beslissen. Maar in Rotterdam lijkt, meer dan in Amsterdam, langzaam door te dringen dat gemeente en schoolbestuur een zelfde belang hebben: kinderen een goede opleiding geven. Geluk en Asscher lopen voorop in hun streven zo goed mogelijk samen te werken met schoolbesturen. Ze zijn generatiegenoten, Asscher is vijfendertig, en binnen hun partijen CDA en PvdA worden ze als zeer veelbelovend en ministerabel gezien.<\/p>\n
De politieke loopbaan van Leonard Geluk verliep tot nu toe van een leien dakje. Geboren in Dordrecht, opgegroeid in Krimpen aan den IJssel in een actief christelijk milieu, verhuisde hij toen hij op het vwo zat naar Rotterdam. Op zijn zestiende werd hij lid van het CDA en vanaf 1994 was hij fractievoorzitter van het CDA in deelgemeente Delfshaven. In 1998 kwam hij in de gemeenteraad en nu is hij al weer vier jaar wethouder.<\/p>\n
Hij is getrouwd en heeft drie kinderen van wie de oudste, een meisje, sinds dit jaar op een school voor tweetalig onderwijs zit; er wordt voornamelijk in het Engels lesgegeven. De selectieprocedure was streng, Geluk moest zelf ook op gesprek komen om te laten zien wat een gemotiveerde vader hij was. En al is hij er trots op dat ze is toegelaten \u2013 zelf had hij ook graag goed Engels leren spreken \u2013 heeft hij ook even moeten slikken. De school van zijn dochter is namelijk niet christelijk. Zijn ouders hadden moeite om hun zoon te begrijpen. Kun je niet een goeie confessionele school voor haar uitzoeken? vroegen ze Geluk, die zelf ook wel begreep dat deze keuze niet helemaal de uitstraling heeft die bij een CDA-wethouder past. \u2018Maar ik vond dat ik de keuze van mijn dochter moest respecteren.\u2019<\/p>\n
Sleetse lesmethoden<\/p>\n
Op het Einstein Lyceum, tot voor kort ook een zeer zwakke school voor mavo, havo en vwo, staat de kan met iets te sterke koffie klaar in de kamer van rector Louis Jongejans.<\/p>\n
Voor docenten, ouders en leerlingen was het een grote schok toen de school in 2006 door de inspectie werd aangemerkt als slecht presterend, vertelt Jongejans: \u2018Het kwam aan als een mokerslag.\u2019 Toen hij in 2004 als directeur aantrad, had hij niet in de gaten dat de school met zevenhonderd leerlingen er slecht aan toe was. \u2018Bij de docenten overheerste ongeloof en ontkenning. Dit kon niet waar zijn, er was verkeerd gemeten, zeiden ze. Maar het was ons niet overkomen, zoals veel docenten dachten. Het was de waarheid, en die moesten we onder ogen zien.\u2019 Wethouder Geluk knikt instemmend. \u2018Toch merk je niet alleen aan de resultaten dat er iets aan de hand is op een school. De sfeer is ook een graadmeter.\u2019<\/p>\n
Er was in die laatste jaren onvoldoende idealisme en optimisme onder de leraren, vertelt Jongejans, ze wisten ook niet hoe ze meer uit de leerlingen konden halen. \u2018Het ontbrak de docenten aan ambitie, de examenresultaten werden minder en dan gaat het ineens heel snel. Leerkrachten keken niet kritisch naar zichzelf en waren ook niet meer gewend om elkaar op fouten te wijzen. Of juist te benadrukken wat de ander goed deed. Toen ik bij een van de leraren in zijn klas ging zitten om de les te volgen, zei hij dat dat in achtendertig jaar niet was gebeurd.\u2019<\/p>\n
Ondanks de slechte beoordeling door de inspectie had de school wel een goede band met de leerlingen, en dat besef gaf het docentenkorps het vertrouwen dat ze er met elkaar uit zouden kunnen komen. De gemeente had speciaal voor dit soort situaties een commissie in het leven geroepen, de ISO (intensieve schoolontwikkeling); samen met schoolbesturen wilden ze directies gaan ondersteunen. Jongejans: \u2018We kregen een coach met wie we alle problemen wekelijks konden bespreken.\u2019<\/p>\n
Geluk ging twee keer een gesprek met de ouders aan: \u2018Ik heb hun gevraagd het nog even aan te zien. Ik begreep hun zorgen, maar ik zag ook hoe hard de school zijn best deed er weer bovenop te komen.\u2019<\/p>\n
Jongejans: \u2018We zijn meer en beter met ouders, leerlingen en leraren gaan overleggen. Sommige lesmethoden waren sleets, de rapportvergadering, waar we alleen cijfers bespraken, werd vervangen door een echte bespreking van iedere leerling. We werden weer ambitieuzer.\u2019<\/p>\n
Tien docenten die het vernieuwingsproces niet konden of wilden bijbenen, vertrokken. Er is nu een hecht team dat voor alle inspanningen werd beloond, want de school staat niet langer onder toezicht van de inspectie. Jongejans: \u2018De leerling is veel belangrijker geworden in onze school.\u2019 Dan, peinzend: \u2018Ik weet zeker dat veel schoolleiders, net als ik een paar jaar geleden, in hun eentje aan het tobben zijn.\u2019<\/p>\n
Verlengde schooldag<\/p>\n
Met duizelingwekkende vaart rijden we in de dienst-Chrysler naar de katholieke basisschool de Christophoor in Charlois.<\/p>\n
Leonard Geluk heeft de gemeenteraad beloofd dat er in Rotterdam in 2010 vijfenveertig Brede Scholen zullen zijn, waar leerlingen van \u2019s ochtends vroeg tot ver in de middag onderwijs volgen. Niet alleen taal en rekenen, maar ook muziek en sport staan op het programma. Zo\u2019n aanpak is voor scholen een hele omslag, juist omdat het niet om een uurtje extra schooltijd gaat, maar om een doordacht en doortimmerd programma.<\/p>\n
Hij ligt aardig op schema, want inmiddels zijn er vijfentwintig brede scholen in Rotter\u00addam en de Christophoor is er een van. Nog twintig, dat zou moeten lukken binnen anderhalf jaar. Geluk is er nog niet zeker van: \u2018Ik kan scholen niet met het pistool op de borst dwingen, ik moet ze overtuigen en er moet wel draagvlak voor zijn.\u2019<\/p>\n
Directeur Peter van Bergen vertelt hoeveel inspanning het hem kostte om ouders van de voordelen van de Brede School te overtuigen: \u2018Niet alle vaders en moeders waren meteen enthousiast. Zou zo\u2019n lange dag hun kind niet te veel vermoeien? Kregen ze wel hetzelfde te eten als thuis?\u2019 Inmiddels, meer dan een jaar later, merken de ouders dat hun kinderen gedijen onder de verlengde schooldag. Bovendien ontlast het hen en kunnen ze tijd aan hun andere kinderen besteden.<\/p>\n
Even was er commotie onder de ouders, toen de school bleek te hebben besloten de kinderen halal eten te serveren, maar daar heeft iedereen zich bij neergelegd. Geluk begrijpt de verontwaardiging: \u2018Ze zijn bang dat hun school zal islamiseren.\u2019 Peter van Bergen zegt dat de beslissing vooral door praktische motieven was ingegeven en toont het lunchpakket van die dag: kleine tomaatjes, boterhammetjes met kaas, fruit en een yoghurtdrankje.<\/p>\n
Geluk is vooral ge\u00efnteresseerd in concreet meetbare resultaten. \u2018Wat is het effect van al die extra lessen? Nemen de leerprestaties toe?\u2019 Harde feiten, daar heeft Geluk iets aan.<\/p>\n
Van Bergen, aarzelend: \u2018Ik hoop dat de leerlingen beter zullen presteren.\u2019<\/p>\n
Geluk: \u2018Het zou perfect zijn als de kinderen een significant hogere score haalden.\u2019<\/p>\n
In het computerlokaal zitten tien kleuters achter hun laptop. Vandaag leren ze omgaan met de muis, over negen weken houden ze een presentatie en mogen hun ouders komen kijken. Een lokaal verder leren de allerkleinsten tijdens een dansles waar hun handen zitten en wat het verschil is tussen hun buik en hun rug. Giechelend staan ze elkaar aan te kijken, de juf doet alles enthousiast voor.<\/p>\n
Van Bergen wil nog wel even kwijt hoe cruciaal het is dat de Brede School tijd van leven krijgt en niet zal sneuvelen als er plotseling bezuinigd moet worden onder een nieuw college. Geluk snapt deze zorg, maar hij gaat ervan uit dat de nieuwe burgemeester Aboutaleb zich ook zal inzetten voor deze intensieve leermethode, en hij zegt toe het geld structureel te regelen.<\/p>\n
De Christophoor krijgt binnenkort wel een prachtig nieuw gebouw; Geluk mocht samen met vijf leerlingen de eerste stenen leggen. Het nieuwe gebouw heet Wereld op Zuid, er komt ook een openbare basisschool in, en voor- en naschoolse opvang. Het moet een voorbeeldgebouw voor de rest van Rotterdam worden. Geluk vraagt tussen neus en lippen door of hij het nieuwe gebouw mag komen openen.<\/p>\n
De schooldirecteur valt even stil en zegt dan zachtjes dat er sinds kort een heel aantrekkelijke concurrent voor dit soort multiculturele ceremonies is. En daarmee bedoelt hij de burgemeester.<\/p>\n
Onze laatste bestemming is de Horeca Vak\u00adschool Rotterdam, bedoeld voor leerlingen die op het vmbo zitten en daarna een vak willen leren. Daarom is de twee-in-\u00e9\u00e9nformule ingevoerd, want na je vmbo, h\u00e9t moment waarop veel leerlingen zonder startkwalificatie de school verlaten, kun je hier gewoon door met je mbo, je middelbare beroepsopleiding. In het jargon heet dat een doorlopende leerlijn.<\/p>\n
We worden plechtig voorgesteld aan de \u00addocent Serveren, in de keuken is een tiental leerlingen druk in de weer. Een jongen kijkt verdwaasd naar de druipende klodders deeg die aan zijn handen zitten. Wat hij maakt? Hij haalt zijn schouders op. \u2018Geen idee.\u2019 Geluk kijkt trots om zich heen: \u2018Het is zo mooi om een vak te leren, het inspireert me dit te zien.\u2019<\/p>\n
Tot voor kort was het ministerie er niet happig op om vmbo\u2019s en mbo\u2019s samen te voegen. Geluk merkt dat Den Haag nu beseft dat het juist een fantastisch middel is in de strijd tegen voortijdig schoolverlaten: \u2018De vakschool heeft weer een toekomst, tot nu toe zijn al onze aanvragen gehonoreerd.\u2019<\/p>\n
Maasmeisje<\/p>\n
Als wethouder van Jeugd, Gezin en Onderwijs is Geluk ook verantwoordelijk voor jeugdzorg; een pittige klus, merkte hij rond de affaire van het Maasmeisje. In de zomer van 2006 werden lichaamsdelen van een meisje in de Maas gevonden. Nadat er een reconstructie van haar hoofd op televisie was getoond, werd duidelijk dat het om de twaalfjarige Gessica ging die door haar vader was vermoord. Het drama werd nog pijnlijker toen bleek dat Gessica en haar vader al jaren door allerlei hulpinstanties werden begeleid, waaronder jeugdzorg. Er kwam een onderzoek en in de conclusies werd nog eens bevestigd wat eigenlijk al duidelijk was: de hulpverleners hadden langs elkaar heen gewerkt en geen van allen voelden ze zich echt verantwoordelijk. \u2018Iedereen wijst naar de ander,\u2019 zegt Geluk, \u2018en dan loopt het mis. Van professionals mag je verwachten dat ze niet in bureaucratisch gekissebis blijven steken.\u2019<\/p>\n
Na het Maasmeisje kwam eind 2007 Talysa, de vier weken oude baby die door haar ouders om het leven werd gebracht. Haar broertje was al eerder door jeugdzorg uit huis geplaatst. Weer hetzelfde verhaal, allerlei hulpverleners waren bij het gezin betrokken, maar communiceerden onvoldoende.<\/p>\n
Afgelopen september diende de zaak tegen de ouders. Ze werden veroordeeld tot drie jaar cel en tbs. De inspectie Jeugdzorg stelde in het rapport dat bureau Jeugdzorg onvoldoende verantwoordelijkheid voor het gezin had genomen na de geboorte van Talysa.<\/p>\n
Natuurlijk is er inmiddels van alles bedacht en georganiseerd om de samenwerking tussen die hulpdiensten te verbeteren. E\u00e9n iemand moet volgens Geluk verantwoordelijk zijn voor de Gessica\u2019s en de Talysa\u2019s, afschuiven op anderen moet straks verleden tijd zijn.<\/p>\n
Voor het eerst in het gesprek begint Geluk over geld. \u2018Ik vind het moeilijk te verkroppen dat Rotterdam, met zoveel probleemgezinnen, verhoudingsgewijs niet meer geld krijgt voor dit soort situaties dan een gehucht in Limburg.\u2019<\/p>\n
Ook in deze strijd om meer geld gaat hij zij aan zij met collega Lodewijk Asscher uit Amster\u00addam. \u2018Rationeel is iedereen het met me eens en met argumenten kunnen we makkelijk winnen, maar politiek wordt het een harde dobber. Of Rouvoet, minister van Jeugd en Gezin, zo ver wil gaan dat hij zegt: we halen geld uit Limburg weg voor Rotterdam of Amsterdam, ik weet het niet. Maar ik zal mijn uiterste best doen. De druk die ik mezelf opleg, is drie keer zo hoog als de samenleving of de gemeenteraad van me vraagt.\u2019<\/p>\n
Even is hij stil. \u2018Ik wil nu eenmaal het verschil kunnen maken.\u2019<\/p>\n
Prinsjes en prinsesjes<\/p>\n
Dat de maakbaarheidsgedachte er bij hem diep inzit, blijkt tijdens het gesprek op het stadhuis, op de dag van de installatie van Ahmed Aboutaleb als burgemeester. We praten na afloop van de nieuwjaarsreceptie. Buiten staan nog een paar televisieauto\u2019s met satellietschotels, binnen lopen overal beveiligers. Receptiegangers staan in de rij bij de garderobe, sommigen met hoogrode konen: ze hebben net de nieuwe burgemeester een hand mogen geven.<\/p>\n
Geluk is tevreden over de keuze van Abouta\u00adleb en verwacht veel van hun samenwerking. \u2018Hij heeft zoveel affiniteit met het werk dat ik doe, hij was voor hij staatssecretaris werd zelf wethouder van onderwijs.\u2019 Bovendien is Aboutaleb niet bepaald een softie, ook die kant van de burgemeester spreekt Geluk aan.<\/p>\n
Piet Boekhoud, een bekende Rotterdammer en een goed voorbeeld van de \u2018niet lullen maar poetsen\u2019-mentaliteit, is ook bij het gesprek. Het Albeda College, een Regionaal Opleidingencentrum (ROC), waar hij voorzitter van het college van bestuur is, is met zijn vijfentwintigduizend leerlingen de grootste en invloedrijkste onderwijsorganisatie in Rotterdam en omstreken. Geluk gaat vaak te rade bij Boekhoud, die toevallig ook nog een partijgenoot is. Boek\u00adhoud is voorzitter van het CDA in Rotterdam en hij was informateur bij de samenstelling van het college.<\/p>\n
Sinds zijn zoon acht jaar geleden ernstig ziek werd en overleed, gaat Boekhoud altijd in het zwart gekleed. Hij ziet dat niet als een statement, hij voelt zich prettig bij die permanente herinnering.<\/p>\n
In Rotterdam, zegt Boekhoud, is nog zoveel te doen. Hij wijst op het merkwaardige feit dat er in Zeist meer jongeren wonen die een havo\/vwo-diploma halen dan in Rotterdam, waar negen keer zoveel mensen wonen.<\/p>\n
Geluk: \u2018Het aantal laagopgeleide Rotter\u00addammers is bijna twee keer zo hoog als het aantal laagopgeleide Amsterdammers. De Euro\u00adpese ambitie, dat de helft van jongeren een hbo-opleiding zou moeten volgen, is voor Rot\u00adter\u00addam nog een stip in de verte.\u2019 Boekhoud: \u2018In de vroegere arbeiders\u00adgezinnen ging het er anders aan toe dan in de kleurrijke families nu. Die ouders van toen waren op een bepaalde manier heel bot, maar ze hadden wel aandacht voor hun kinderen en ze kwamen ook wel naar ouderavonden. Wat ik nu zie, is dat er thuis helemaal geen grenzen worden gesteld. De situatie wordt steeds dramatischer. Er zijn zoveel jongeren die schulden hebben, verslaafd zijn, psychisch in de war.\u2019<\/p>\n
Geluk: \u2018De groep overbelasten, een term uit het binnenkort te verschijnen WRR-rapport over voortijdige schoolverlaters met grote problemen, neemt hard toe.\u2019<\/p>\n
Boekhoud: \u2018Er zijn veel jongeren die, omdat ze te weinig op school kwamen, zo weinig hebben geleerd dat ze nauwelijks kunnen schrijven. Maar werken bij de schillenboer is er niet meer bij.\u2019<\/p>\n
Deze jongens en meisjes hebben recht op extra hulp, vindt Boekhoud. \u2018Je afkomst, je sociale milieu, je etniciteit hoeft niet te bepalen wat je toekomst is,\u2019 zegt Geluk. \u2018Als je maar in mensen investeert. Die krachtige boodschap van Boekhoud spreekt me zeer aan.\u2019<\/p>\n
Maar hoe maakt een wethouder daar beleid van? Boekhoud: \u2018Een wethouder heeft bondgenoten nodig, dit soort vraagstukken kun je niet alleen oplossen. Politiek, scholen, hulpverleners, politie, je moet praktisch te werk gaan en elkaar op elk moment van de dag kunnen bellen. Dat besef leeft nu wel bij iedereen.\u2019<\/p>\n
Beide mannen zien niets in de slogan die jarenlang door beleidsmakers werd gebezigd: dat \u2018het kind centraal moet worden gesteld\u2019.<\/p>\n
\u2018Dat is geneuzel, het gaat er niet om waar een kind blij of gelukkig van wordt,\u2019 zegt Boek\u00adhoud. \u2018Vanaf het moment dat ik het woord loopbaan in de mond nam, me afvroeg hoe leerlingen hun toekomst wilden inrichten, kreeg ik leerlingen en docenten mee. Dat ik-gerichte werkt niet. Je voelt je alleen gelukkig als je meedoet, als je wat voor anderen betekent.\u2019<\/p>\n
Geluk: \u2018De term \u201chet kind centraal\u201d geeft de indruk dat het om prinsjes en prinsesjes gaat.\u2019<\/p>\n
Boekhoud: \u2018Precies.\u2019<\/p>\n
Dealers voor de school<\/p>\n
Geluk en Boekhoud zijn allebei overtuigd christen. In hoeverre speelt religie een rol in hun benadering?<\/p>\n
Geluk: \u2018Die rol is groot. Alleen al de manier waarop ik in het leven sta, naar mensen kijk. Talent is voor mij een christelijk woord. Ik wil de term niet claimen, omdat die ook in andere tradities, de sociaal-democratische, de humanistische genoemd wordt. Maar voor mijzelf als christen betekent het dat je bent geschapen, in deze wereld bent geplaatst om je talenten te benutten. Je leeft niet alleen voor jezelf, je hebt ook een opdracht, een taak.\u2019<\/p>\n
Boekhoud: \u2018Geloof is mijn drijfveer. Liefde, betrokken zijn bij mensen, hopen dat ze zich zullen ontwikkelen. Dat is de bedoeling van God. We zijn te ik-gericht, er is te weinig bekommernis om de ander.\u2019<\/p>\n
Geluk gelooft niet in toeval: \u2018Alle mensen, ook hier in Rotterdam, hebben een opdracht. Die overtuiging is mijn dagelijkse drive.\u2019<\/p>\n
Het individualisme van de voorbije decennia is bijna een scheldwoord voor beide heren. De drie door hen bedachte G\u2019s: gemak, genot, gewin, staan tegenover de drie V\u2019s: verantwoordelijkheid nemen, vertrouwen hebben en verbintenissen met anderen aangaan. Als het aan hen ligt, zullen de G\u2019s zo snel mogelijk voor de V\u2019s worden ingeruild.<\/p>\n
In hun beschavingsoffensief past de leuze van het college: \u2018Blowen is niet normaal.\u2019 Tot grote opluchting van beiden zullen de eerste coffeeshops in de buurt van scholen de komende maanden worden gesloten. In totaal is dat bijna een derde van alle gebruikersplekken.<\/p>\n
Boekhoud: \u2018Het gebruik van softdrugs is zo overweldigend. Als je al die BMW\u2019s bij mijn scholen ziet staan: de dealers wachten op onze leerlingen, dat is hun afzetgebied. Ik heb het over jongeren uit Charlois die vroeg in de ochtend beginnen met blowen en die van hun ouders nooit te horen krijgen: doe dat niet, kijk toch uit. Als je niemand hebt die zegt: be \u00adcareful, pas nou op… Het is inmiddels bewezen dat de hersenen van die jongeren worden aangetast. Die Nederwiet is zo sterk.\u2019<\/p>\n
Lopen ze niet het gevaar zedenmeesters te worden?<\/p>\n
Boekhoud, licht ironisch: \u2018Ja dat is vervelend, dat mag niet in deze tijd, dat is truttig. Helaas, het is niet anders.\u2019<\/p>\n
Geluk valt hem bij. De overheid, vindt hij, moet niet bang zijn om moreel leiderschap op zich te nemen. Als wethouder wil hij graag \u2018richting geven\u2019, dat hoort bij zijn huidige rol. \u2018Op het moment dat je niet wilt moraliseren uit angst tuttig gevonden te worden, ga je je als neutrale overheid opstellen. Als een verkeersregelaar. En ik geloof dat in een tijd waarin de rol van de kerken een stuk marginaler is dan vijftig jaar geleden en er geen andere instituties zijn die waarden en normen overdragen, het onontkoombaar is dat je als overheid fungeert als moreel kompas en dat ook uitstraalt.\u2019<\/p>\n
Zwakke islamitische school<\/p>\n
We komen weer terug op slecht presterende scholen en Geluks wens om indien nodig in te grijpen. \u2018Een Chinees restaurant met een vieze keuken wordt gesloten, maar een slecht presterende school blijft gewoon open,\u2019 zegt hij. \u2018De vier grote steden hebben de Rijksoverheid om meer bevoegdheden gevraagd als het gaat om ingrijpen bij slechte scholen. Tot nu toe zonder resultaat. We hoeven niet te accepteren dat er zwakke scholen zijn. Als uiterste consequentie wil ik ze kunnen sluiten. In de eredivisie kun je degraderen en dat helpt. Dat maakt dat voetballers extra hun best doen. Ik geloof heilig dat scholen met extra hulp en aandacht beter kunnen presteren. Ik vergelijk het met de discussie rond veiligheid. Daar hebben we in Rot\u00adter\u00addam zoveel energie in gestoken dat het aantal onveilige wijken de afgelopen jaren is afgenomen.\u2019<\/p>\n
Hij brengt de perikelen rond de Ibn Ghal\u00addoun weer ter sprake, de zwakke islamitische middelbare school. Voor de kerst leek het erop dat de school zelf maatregelen zou treffen, er werd vastgelegd dat er een nieuw onafhankelijk bestuur zou komen. Maar dat is niet gebeurd. Geluk, zuinigjes: \u2018In overleg met staatssecretaris Van Bijsterveldt en de inspectie heb ik besloten mijn handen voorlopig van deze school af te trekken. Het zal moeilijk voor ze worden als wij geen geld meer in de school steken en het Rijk de 1,2 miljoen terugvordert die ze zeggen nog tegoed te hebben.\u2019 (De school zou dat geld onder meer hebben uitgegeven aan schoolreisjes naar Saoedi-Arabi\u00eb \u2013 MK)<\/p>\n
Hij zegt: \u2018Er wordt wel gesuggereerd dat ik eropuit zou zijn om de school kapot te maken, maar dat is onzin. Ik zou het verschrikkelijk vinden als Ibn Ghaldoun in een soort sterfhuisconstructie terecht zou komen. Met een teruglopend aantal leerlingen en slechter onderwijs. Nee, ik zie dit niet als mijn eigen falen, want ik heb er alles aan gedaan. Maar het is akelig om je te realiseren dat je niet iets in gang hebt kunnen zetten dat tot verbetering leidt. Nu moeten de ouders in actie komen, ik hoop maar dat dat gebeurt. Ik ben ervan overtuigd dat er in Rotterdam draagvlak is voor een goede islamitische middelbare school.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Scholen die slecht presteren, krijgen hem direct op bezoek: Leonard Geluk, wethouder van Jeugd, Gezin en Onderwijs in Rotterdam. De gedreven CDA-politicus: \u2018Ik wil van alle dubbeltjes kwartjes maken.\u2019<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[241,27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Margalith Kleijwegt","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/98997"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=98997"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/98997\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Margalith Kleijwegt","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=98997"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=98997"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=98997"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}