{"id":98043,"date":"2009-02-14T13:02:00","date_gmt":"2009-02-14T11:02:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/jack-de-vries-ik-ben-een-politiek-dier\/"},"modified":"2009-02-14T13:02:00","modified_gmt":"2009-02-14T11:02:00","slug":"jack-de-vries-ik-ben-een-politiek-dier","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/jack-de-vries-ik-ben-een-politiek-dier\/","title":{"rendered":"Jack de Vries: ‘Ik ben een politiek dier’"},"content":{"rendered":"
\n

Jack de Vries (CDA) heeft het geweldig naar zijn zin als staatssecretaris van Defensie. De Kamer is iets minder enthousiast: de voormalige spindoctor van Balkenende speelt nog steeds \u00edets te graag met informatie. Een gesprek over de dienstplicht, de macht van de media en de voorkeur voor de JSF.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n

In de statige werkkamer van Jack de Vries op het ministerie van Defensie vinden daglicht en straatrumoer slechts gedempt hun weg naar binnen. Aan de gelambriseerde wanden hangen werken van de Haagse School en er staan gemakkelijke fauteuils. Het statige vertrek ademt in alles de negentiende eeuw. Op twee voorwerpen na: een schaalmodel van de Joint Strike Fighter en een fonkelnieuwe flatscreen op het bureau van de staatssecretaris. De televisie staat afgesteld op teletekst 101, de pagina met het laatste nieuws. ‘In mijn werk,’ zegt Jack de Vries, ‘hanteer ik de een-nul-eenregel. Als een kwestie op teletekst 101 staat, is het belangrijk. Als iets in het nieuws is, maar nog geen “101”, dan betekent dat: het loopt wel los.’<\/p>\n

Zo doet de voormalige spindoctor van Jan Peter Balkenende zijn werk: altijd met een schuin oog op teletekst.<\/p>\n

Fluisteren<\/b>
Jack de Vries is nu ruim een jaar staatssecretaris van Defensie. Hij heeft het geweldig naar zijn zin, zegt hij, gezeten aan zijn mahoniehouten vergadertafel. ‘Ik ben een politiek dier. Ik heb altijd politieke ambitie gehad. En ik weet dat je meestal geen tweede kans krijgt. Daarom dacht ik: ik moet deze kans grijpen. Ik vind het ontzettend leuk dat ik als staatssecretaris na al het fluisteren eens een keer hardop mag praten. Nu draag ik z\u00e9lf de verantwoordelijkheid. Dat voelt toch anders.’<\/p>\n

De Vries doet graag alsof hij een heel gewone staatssecretaris is. Maar ‘fluisteren’, zoals hij het noemt, doet hij nog volop. Achter de schermen heeft De Vries, als vertrouweling van Balkenende, een flinke vinger in de pap. Hij belt de premier misschien niet meer elke dag voor het slapengaan, zoals hij deed in zijn tijd als politiek adviseur. Maar niemand in Den Haag kent de ‘MP’ zo goed als hij. Na enig aandringen geeft hij toe: ‘Als je elkaar zo goed kent als Jan Peter en ik heb je aan een half woord genoeg.’<\/p>\n

In de top van het CDA praat Jack de Vries over alle grote politieke kwesties mee. Zoals over het Irak-onderzoek. Toen Jan Peter Balkenende het parlement verraste door een onafhankelijke onderzoekscommissie in te stellen, was De Vries al een tijdje op de hoogte: als intimus van de premier had hij verschillende malen in het diepste geheim en petit comit\u00e9 met Balkenende over dat scenario gesproken.<\/p>\n

Sinds zijn aantreden op Defensie is niet alleen de premier, maar ook zijn eigen ministerie voortdurend in de publiciteit. De minister van Defensie, Eimert van Middelkoop, doet geregeld onhandige uitspraken in de media, die vervolgens weer recht gebreid moeten worden. Mede door het spraakwater van de ChristenUnie-minister is de afgelopen maanden een hevige discussie opgelaaid over een mogelijke verlenging van de militaire missie in Uruzgan, die eigenlijk in 2010 afgelopen zou zijn. Daar krijgt ook Jack de Vries dan weer vragen over van verontruste militairen en wantrouwige journalisten.<\/p>\n

Bovendien blijft de Kamer lastige vragen stellen over de ontwikkeling van de JSF, die onder de directe verantwoordelijkheid van de staatssecretaris valt. Officieel wordt de beslissing over de aankoop van het Amerikaanse gevechtsvliegtuig, waar Nederland inmiddels 730 miljoen euro in heeft ge\u00efnvesteerd, pas genomen in 2010. De vergelijking tussen de kandidaten door de Tweede Kamer is in volle gang. Dezer dagen vertrekt zelfs een Kamerdelegatie naar Zweden om zich te informeren over het concurrerende toestel: de Saab Gripen NG. Maar het heeft veel weg van een schijnvertoning. Defensie wil al jaren z\u00f3 graag de JSF, dat het besluit in de praktijk al lang genomen lijkt. Vorige week voegde de Algemene Rekenkamer zich in het koor van critici: volgens een rapport van de rekenmeesters benadrukt De Vries te eenzijdig de voordelen van de JSF. Ook zou hij de Tweede Kamer beter moeten informeren.<\/p>\n

Is de aankoop van de JSF eigenlijk een beklonken zaak?<\/i><\/p>\n

‘Ik zit in een lastige situatie. Het kabinet Kok-II heeft besloten mee te doen in de ontwikkeling van de JSF. Kok heeft toen verklaard dat meedoen aan de ontwikkeling feitelijk een keuze voor de JSF was. Toen kwamen er nieuwe verkiezingen en nieuwe kabinetten, waarin de werkelijkheid zoals-ie toen door Kok werd gepresenteerd, niet meer de werkelijkheid kon zijn. Vorige kabinetten konden veel stelliger zijn over de JSF dan ik. In het laatste coalitieakkoord is afgesproken dat er een nieuwe afweging zou komen en een nieuwe vergelijking tussen de kandidaten. Daar wil ik recht aan doen. Maar ik kan het verleden natuurlijk niet uitpoetsen.’<\/p>\n

Volgens de offici\u00eble lezing is er nog steeds een open concurrentie tussen de verschillende kandidaten. Is dat zo?<\/i><\/p>\n

‘Als je mij vraagt of er een volstrekt level playing field is, zegt ik: nee. Want aan het ene vliegtuig doen we al jaren mee en aan het andere niet. Is dat dus een vergelijkbare situatie? Nee.’<\/p>\n

Dat is moeilijk uit te leggen, als uw coalitiegenoot de PvdA vindt dat er w\u00e9l serieuze concurrentie mogelijk moet zijn.<\/i><\/p>\n

‘Ik zie dat de PvdA het er lastiger mee heeft dan wij. Daarom heb ik er geen moeite mee gehad om in het belang van het proces een paar extra concessies te doen, zoals het toevoegen van een extra vliegtuig aan de kandidatenlijst, en een onafhankelijke toets. Je moet je partner wat gunnen om tegenover de eigen achterban overtuigend te zijn. Zo werkt dat in een coalitie.’<\/p>\n

Jack het lek<\/b>
Jack de Vries (Lemmer, 1968) heeft een oerhollands voorkomen: een fris, grijnzend gelaat met een witblond kuifje en uitbundige flaporen. Zijn slanke postuur verraadt een grote aandacht voor de persoonlijke conditie.<\/p>\n

Als politiek assistent van Jan Peter Balkenende en campagnemanager van het CDA bouwde De Vries een reputatie op als immer goedgeluimde maar gewiekste spindoctor, die journalisten graag brokjes vertrouwelijke informatie toespeelde. Altijd off the record, zodat moeilijk te verifi\u00ebren viel of hij wel de hele waarheid sprak of alleen maar een deel van de waarheid. Niet voor niets was zijn bijnaam ‘Jack het Lek’. In campagnetijd had De Vries er geen moeite mee om op de man te spelen. Vakkundig zette hij Wouter Bos tijdens de verkiezingen van 2006 als onbetrouwbare weifelaar neer, van het beruchte radiodebat waar Balkenende zijn tegenstander ‘u draait en u bent niet eerlijk’ toebeet tot het ‘draaipunt van de dag’ op de dagelijkse persconferentie. Framen, noemt De Vries dat, in Amerikaans communicatiejargon. Zijn finest hour kwam op 22 november 2006, toen het CDA de verkiezingen won. Mooier kon het niet worden. Jack de Vries regisseerde nog de Honderd Dagen-tournee van het kabinet en verliet toen Den Haag om senior consultant te worden bij het adviesbureau Boer en Croon. In Den Haag werd gezegd dat de premier zijn vertrouweling node zou gaan missen.<\/p>\n

Nog geen drie maanden later was hij terug op het Binnenhof. In december 2007 verliet oudgediende Cees van der Knaap het kabinet. De Vries volgde hem op als staatssecretaris van Defensie. De spindoctor werd bewindspersoon. Niet tot ieders genoegen overigens: Wouter Bos zag zijn vroegere kwelgeest niet graag komen, zegt men in Haagse kringen. Maar Balkenende hield voet bij stuk. Jack de Vries keerde terug in het centrum van de macht.<\/p>\n

De benoeming van De Vries op Defensie werd door velen niet meteen begrepen. Wat moest een CDA-adviseur opeens in de politieke leiding van de krijgsmacht? Maar voor Jack de Vries zelf voelde de overstap als een thuiskomst. In tegenstelling tot de minister van Defensie is de staatssecretaris w\u00e9l in militaire dienst geweest, en nog met enthousiasme ook. Hij volgde de officiersopleiding, tekende bij, werkte als voorlichter van de landmacht en voert sindsdien als reservist de rang van eerste luitenant. ‘Ik behoor nog tot de generatie die in dienst kon en dat ook wilde. Mijn vader had altijd mooie verhalen over zijn diensttijd bij de marechaussee. Een deel van zijn vrienden kwam uit die tijd: een band voor het leven. De dienst had voor hem echt iets toegevoegd, qua initiatief nemen, een stukje loyaliteit naar je collega’s. Dat wilde ik zelf ook meemaken.’<\/p>\n

Als het over zijn diensttijd gaat, veert Jack de Vries op uit zijn stoel. Hij begint met glimmende ogen te vertellen over een bepalende episode uit zijn leven: zijn eerste bivak. De nachtelijke marsen in de vrieskou, afgeblaft worden door de wachtmeester, slapen in een tentje, de saamhorigheid. ‘Normaal in de samenleving ligt degene die niet mee kan komen eruit. Maar hier was iedereen medebepalend voor de prestatie van de groep. Dan krijg je: we nemen je onder de arm, want we willen deze opdracht halen. Dan blijft niemand achter.’<\/p>\n

Vindt u het jammer dat de dienstplicht niet meer bestaat?<\/i><\/p>\n

‘Ja, dat vind ik een gemis. Het stuk loyaliteit en solidariteit naar mekaar. Ook dat mensen van heel verschillende achtergronden, uit verschillende delen van het land, met elkaar kennismaken, geeft mensen naar de toekomst toe een stukje waarden- en normenbesef. Ik heb het altijd jammer gevonden dat we dat met het verdwijnen van de dienstplicht zijn kwijtgeraakt. Hoezeer het ook nodig was om tot een beroepsleger te komen vanwege de uitzendingen.’<\/p>\n

Zou u de dienstplicht weer willen invoeren dan?<\/i><\/p>\n

‘In 1993 heb ik als voorzitter van de CDA-jongeren een pleidooi aangeboden aan Elco Brinkman, toen fractievoorzitter van het CDA, waarin wij pleitten voor een maatschappelijke dienstplicht. Dat heeft me niet losgelaten, ik vind het nog steeds een goed idee. Ik ben nu als staatssecretaris aan het kijken naar het systeem van sociale of parti\u00eble dienstplicht in andere landen, zoals Zweden en Noorwegen. Je kunt dienstplichtigen niet inzetten voor buitenlandse missies. Maar we moeten ook 4600 man kunnen klaarzetten voor binnenlandse veiligheid. Dat zouden voor een deel dienstplichtigen kunnen zijn. Maar dat is een discussie voor een volgende kabinetsperiode.’<\/p>\n

Kameraadschap<\/b>
Het jongensboekenplezier van zijn eerste bivak beleeft Jack de Vries nog steeds, maar nu als staatssecretaris. Kazernebezoeken, helikopterdemonstraties, briefings en stafoverleggen met generaals: De Vries vindt het allemaal prachtig. Op zijn weblog doet hij er opgewekt verslag van, in stukjes met titels als ‘Kameraadschap’ en ‘Vreugde en verdriet’. ‘Kameraadschap maakt Defensie tot iets unieks’, schrijft hij. En: ‘Zo maak ik elke week ervaringen mee die verrijkend en inspirerend zijn.’ Naar aanleiding van een bezoek aan de vliegbasis Gilze-Rijen, eind januari, jubelt de staatssecretaris: ‘We hebben een mooie organisatie!’<\/p>\n

Begin vorig jaar riep Jack de Vries militairen op om in het openbaar vaker hun uniform te dragen. In de jaren zeventig en tachtig werden ze dan nog voor fascist uitgescholden, maar dat is niet meer zo. ‘In de Nederlandse samenleving treedt een kentering op,’ meent de staatssecretaris. ‘Er is weliswaar soms kritiek op militaire missies, maar voor de individuele militair is steeds meer waardering. Op de jaarlijkse Veteranendag komen bijvoorbeeld steeds meer mensen af. Dus heb ik gezegd: dan moeten we ook meer met het uniform over straat. Als Defensie wil werken aan meer draagvlak in de samenleving, moeten we ook zichtbaar en aanspreekbaar zijn.’<\/p>\n

Heeft uw oproep effect gehad?<\/i><\/p>\n

‘Ik hoor vanuit de krijgsmacht dat mensen tot voor kort dachten: we gaan maar niet in ons uniform over straat, want dan krijgen we kritiek. Nu merken ze dat ze juist positief worden aangesproken. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, maar via de mail en in gesprekken heb ik er veel goede reacties op gekregen.’<\/p>\n

Toen u zelf nog in uniform rondliep, waren Nederlandse militairen vooral aan het oefenen op de Duitse laagvlakte. Nu wordt er op leven en dood gevochten in de bergen van Uruzgan. Hoe legt u nabestaanden uit dat het toch een goed idee is dat we in Afghanistan zitten?<\/i><\/p>\n

‘Dat zijn de lastigste momenten. Maar mijn ervaring is dat ik vaak nog meer bemoedigd wordt door de collega’s en de familie van degenen die gesneuveld zijn, dan dat ik van mezelf het gevoel heb dat ik hen kan bemoedigen. Toen ik vorig jaar januari voor het eerst in Uruzgan op bezoek ging, waren Aldert Poortema en Wesley Schol net gesneuveld. Op het vliegveld van Kandahar heb ik meegemaakt hoe hun lichamen het vliegtuig in gedragen werden. Dat was heftig. Er was een herdenkingscentrum ingericht voor die twee jongens. Ik sprak daar met de buddy van Wesley Schol. Die had de favoriete muziek van Wesley meegenomen. Zaten we daar samen in een kamertje naar die muziek te luisteren. Brothers In Arms van de Dire Straits. Dat zijn momenten, die vergeet je je leven niet.’<\/p>\n

Geeft u dat geen ongemakkelijk gevoel? Daar zit u als Haags politicus, altijd op veilige afstand, terwijl die jongens het risico lopen te sneuvelen.<\/i><\/p>\n

‘Ik doe mijn best om zo dicht mogelijk bij ze te komen. Toen ik voor de tweede keer naar Afghanistan ging, heb ik gevraagd of ik mee de poort uit mocht, in Tarin Kowt en Deh Rawod. Ik wilde me er een betere voorstelling van kunnen maken hoe het is om daar te werken. Hoe onoverzichtelijk het is, hoe donker de nachten zijn, hoe lastig het is als je door een dorp loopt, mannen met baarden en gewaden ziet, en niet weet wie de good guys en wie de bad guys zijn. Ik wil me zoveel mogelijk inleven in het werk van onze mensen. Dat is noodzakelijk om dit werk goed te kunnen doen.’<\/p>\n

Slijtageslag<\/b>
Een van de belangrijkste taken van Jack de Vries als staatssecretaris is het terugdringen van het gigantische personeelstekort bij Defensie. Tijdens de eerste kabinetten-Balkenende is er zo enthousiast bezuinigd, dat het overschot van twaalfduizend werknemers binnen vier jaar is omgeslagen in een tekort van bijna achtduizend. Bovendien heeft Defensie te kampen met een grote leegloop. ‘Het zijn vooral mensen tussen de vijfendertig en vijfenveertig die weggaan. Ze hebben vaak al twee of drie uitzendingen meegemaakt, hebben een jong gezin, en zien nu dat er nog goede kansen op de arbeidsmarkt zijn. Door jaren van bezuinigingen en reorganisaties denken veel mensen: mooi bedrijf, maar hoe zeker is mijn toekomst hier?’<\/p>\n

Wat wilt u aan dat personeelstekort doen?<\/i><\/p>\n

‘De werving wordt beter gericht op de doelgroep. We hebben net een campagne gelanceerd die gericht is op de omgeving, de familie, van toekomstige werknemers, want daar blijken ze Defensie vaak niet goed te kennen. Verder geven we mensen die niet door de keuring komen omdat ze niet fit genoeg zijn, een sportprogramma mee, dan kunnen ze zich bij een tweede keer w\u00e9l kwalificeren. Er moet echt gewerkt worden aan fitheid in dit land. Ik heb ook een wervingsbonus ingesteld: wie een werknemer voor Defensie aanlevert, krijgt duizend euro. Maar een belangrijker uitdaging dan de werving is voor mij het indammen van de uitstroom. Dat betekent dat ik veel betere loopbaanafspraken met mensen moet maken. We doen ook steeds meer aan het combineren van arbeid en zorg. Vorig jaar heb ik besloten dat vaders met jonge gezinnen de gelegenheid krijgen om een missie over te slaan. Defensie moet een moderne werkgever worden.’<\/p>\n

Lukt dat wel, nu de krijgsmacht zo onder druk staat door de missie in Uruzgan?<\/i><\/p>\n

‘We hebben niet voor niks gezegd: een missie van deze omvang kan tot 2010, maar niet langer. We zitten met mensen die voor de derde keer naar Afghanistan gaan. Er zijn Apache-vliegers die voor de vijfde, zesde keer gaan. Dat is een van de redenen waarom er zoveel mensen uit de krijgsmacht vertrekken.’<\/p>\n

Daarom zei van Middelkoop: Obama kan tien keer bellen, maar wij gaan weg uit Uruzgan?<\/i><\/p>\n

‘We hebben echt een herstelperiode nodig. De mensen moeten op adem komen. We moeten grote tekorten inlopen. We moeten een enorme slijtageslag aan het materieel herstellen. Maar we weten ook: tijdens de verbouwing blijft de winkel open.’<\/p>\n

Wat betekent dat? Dat er wel grotere missies mogelijk zijn als Defensie meer geld krijgt?<\/i><\/p>\n

‘Dat betekent dat de discussie niet gaat over de vraag \u00f3f er nog missies naar Afghanistan zullen komen, maar over de \u00f3mvang. Afghanistan blijft een proces van lange adem. Kleinere missies in Kabul of Kandahar kunnen gewoon doorgaan, maar over missies van de omvang van die in Uruzgan hebben we gezegd: we stoppen even in 2010. Dan gaan we weer verder kijken.’<\/p>\n

Permanent campagne<\/b>
Voor Jack de Vries betekent politiek: permanent campagne voeren. Hij brengt de lessen die hij leerde als adviseur en campagnemanager ook als staatssecretaris graag in de praktijk. Een van zijn stelregels luidt: in een vlek moet je niet wrijven. Dat wil zeggen: geef het toe als je fout zit, anders wordt het probleem alleen maar groter. Toen hij vorig jaar bij een debat over de JSF abusievelijk beweerde dat de firma Saab nog niet had besloten welke motor er in het concurrerende toestel zou komen, gaf hij zonder dralen toe dat hij de plank mis had geslagen. Een tweede regel: ‘Als je de nul houdt, heb je de helft al gewonnen.’ In gewoon Nederlands: campagnes worden bijna altijd beslist door de fouten van de tegenstander. Dat is ook de houding van De Vries in het debat over de JSF: laat de oppositie maar praten, Defensie blijft rustig op koers. Een derde: hou vast aan je kernboodschap. Bij het CDA van Balkenende bestaat die boodschap gewoonlijk uit slogans als ‘welvaart, zekerheid en respect’. Als staatssecretaris hanteert Jack de Vries deze: ‘meer daadkracht door draagvlak’. Dat wil zeggen: Defensie moet werken aan draagvlak in de samenleving om sterker te staan in het Haagse machtsspel. Zoals Jack de Vries indertijd Jan Peter Balkenende liet opdraven in televisieprogramma’s als RTL Boulevard en Lijst Nul van Katja en Bridget, zo steunt hij nu enthousiast de reportages van GeenStijl TV in Uruzgan. En hij verschijnt regelmatig in het televisieprogramma De Wereld Draait Door. ‘Zo bereik ik perfect een jonge doelgroep. Dat is voor mij vele malen interessanter – met alle respect – dan bij Buitenhof gaan zitten.’<\/p>\n

Dat zijn allemaal tamelijk onschuldige afwegingen in dit mediatijdperk. Ingewikkelder wordt het wanneer Jack de Vries een andere vertrouwde stelregel toepast in zijn werk als staatssecretaris: verstrek alleen de informatie waar je zelf belang bij hebt. Want daar botsen de mores van de politieke strateeg met die van het parlement.<\/p>\n

Het afgelopen jaar heeft De Vries volgens Tweede Kamerleden keer op keer verzoeken om informatie over de JSF getraineerd of afgewezen. Terwijl zijn voorganger Cees van der Knaap lastige Kamervragen zonder veel mitsen en maren beantwoordde, laat De Vries alleen los wat hij los wil laten. Kamerleden uit de vaste Kamercommissie voor Defensie, en niet alleen die van de oppositiepartijen, klagen steen en been over het gebrek aan medewerking van de staatssecretaris.<\/p>\n

Zelf zegt hij over die kritiek: ‘Volgens mij gaan er bakken informatie naar de Kamer’, en: ‘Ik herken mij niet in dit beeld.’<\/p>\n

Volgens verschillende Kamerleden trekt u wel meer politieke trucs uit de kast. Het verhaal gaat dat u van de Veteranennota een Veteranennotitie hebt gemaakt, zodat de Kamer er minder over te zeggen heeft.<\/p>\n

‘Moeten we in deze tijd van economische crisis nou een discussie gaan voeren over waarom iets een nota of een notitie heet? Ik zeg: kijk gewoon naar de inhoud.’<\/p>\n

Maar waarom heeft u er opeens een notitie van gemaakt?<\/i><\/p>\n

‘Geen idee. Ik vind het een mooi voorbeeld van hoofdzaken niet van bijzaken kunnen onderscheiden. De Kamer moet ons op hoofdlijnen en resultaten beoordelen, niet op details.’<\/p>\n

Het is geen statement?<\/i><\/p>\n

‘Het is prachtig dat er overal grote strategie\u00ebn achter worden gezocht. Maar dat is te veel eer voor mij.’<\/p>\n

Kruipt het bloed waar het niet gaan kan? Bent u niet nog steeds een beetje een spindoctor?<\/i><\/p>\n

‘Ik ben natuurlijk een andere staatssecretaris dan Cees van der Knaap. Ik ben van een andere generatie, doe het op mijn eigen manier. Dat men het debat met mij af en toe uitdagend vindt, betekent dat ik mijn werk goed doe.’<\/p>\n

Wat betekent ‘op mijn eigen manier’?<\/i><\/p>\n

‘Wat meespeelt, is dat ik heel intensief op mijn netvlies heb staan hoe groot de werkdruk bij Defensie is. En dat die werkdruk niet goed samengaat met alle vragen die de Kamer heeft: weer een extra onderzoek, weer een extra rapport. Ik ben het afgelopen jaar een paar keer op de bres gesprongen voor mijn organisatie en heb geroepen: jullie kunnen wel een nieuw rapport verlangen, maar het zijn dezelfde handen die het werk moeten doen. Ik zie het als mijn taak om als staatssecretaris niet klakkeloos op elk verzoek van de Kamer in te gaan.’<\/p>\n

Investeert u wel in uw relatie met de Kamer?<\/i><\/p>\n

‘Natuurlijk. Dat is ook het mooie van de Nederlandse politieke cultuur: dat je in debatten flink met elkaar van mening kunt verschillen maar daarna gezellig in Nieuwspoort met elkaar een biertje drinkt. En zo moet het ook.’<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jack de Vries (CDA) heeft het geweldig naar zijn zin als staatssecretaris van Defensie. De Kamer is iets minder enthousiast: de voormalige spindoctor van Balkenende speelt nog steeds \u00edets te graag met informatie. Een gesprek over de dienstplicht, de macht van de media en de voorkeur voor de JSF.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[2033,2031,847,121,171],"tags":[783],"acf":[],"author_name":"Thijs Broer, Thijs Niemantsverdriet","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/98043"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=98043"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/98043\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Thijs Broer, Thijs Niemantsverdriet","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=98043"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=98043"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=98043"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}