{"id":97933,"date":"2009-02-24T13:54:00","date_gmt":"2009-02-24T11:54:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/playlist-film-nieuwe-namen\/"},"modified":"2009-02-24T13:54:00","modified_gmt":"2009-02-24T11:54:00","slug":"playlist-film-nieuwe-namen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/playlist-film-nieuwe-namen\/","title":{"rendered":"Playlist film: Nieuwe namen"},"content":{"rendered":"
\n

28-02-2009
Door Kees Driessen<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Le premier jour du reste de ta vie<\/h3>\n

Het kan zomaar gebeuren. Een onbekende regisseur, die een film maakt die zo goed is, zo vakkundig, dat zijn naam voortaan reden genoeg is om naar de bioscoop te gaan. Alles in de film van R\u00e9mi Bezan\u00e7on ademt vakmanschap. Het verhaal is ontroerend, de grappen zijn leuk en de acteurs uitstekend. Plus: hij kiest goede muziek, hij durft er eens een slowmotion tegenaan te gooien en hij giet zijn verhaal in een bijzondere structuur. Voorwaar niet niks.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Bezan\u00e7on (1971) is niet helemaal een beginner, maar toch: het is pas zijn tweede film. De eerste, Ma vie en l’air uit 2005, kreeg in Frankrijk goede kritieken maar is nooit in Nederland uitgebracht. Le premier jour du reste de ta vie bleek goed voor een trits C\u00e9sar-nominaties (de Franse Oscars). De film gaat over een echtpaar met twee zoons en een dochter. Van alle vijf toont Bezan\u00e7on \u00e9\u00e9n bepalende dag. Iemand verlaat het ouderlijk huis, iemand trouwt, iemand verliest zijn zelfbeheersing en doet iets wat niet ongedaan gemaakt kan worden. Het zijn geen uitzonderlijke, maar voor de betrokkenen wel ingrijpende gebeurtenissen. Bezan\u00e7on heeft een groot hart voor elk van zijn onvolmaakte hoofdpersonen en cre\u00ebert zo gaandeweg een gezin om van te houden.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Involuntary<\/h3>\n

Een heel andere film, maar ook zo perfect van vorm en zo goed geacteerd dat de regisseur niet vergeten mag worden: Ruben \u00d6stlund (1974). Ook pas zijn tweede speelfilm – na de fake documentaire De gitaarmongool uit 2004 (ik verzin het niet) – en ook met een bijzondere structuur. Vijf korte verhalen, bijeengehouden door een mooi thema: groepsdruk en conformisme. Kijk naar de twee jonge meisjes, hartsvriendinnen die sexy foto’s nemen voor de webcam, drinkend over straat gaan, giechelend en dronken tegen een volwassene beginnen te praten. Sc\u00e8nes vol herkenning en ongemak, met dreiging op de achtergrond. Net als bij de lerares die een collega een van zijn leerlingen – een onhandelbare etter – een klap ziet geven en twijfelt wat te doen. Heftig, direct en fascinerend. \u00d6stlund filmt mensen van dichtbij, maar vaak helemaal of half buiten beeld of op de rug. Zodat de kijker zich, net als de hoofdpersonen in de film, betrokken en buitengesloten voelt. Erg knap: \u00d6stlund overschrijdt de grens van vakmanschap naar meesterschap.<\/p>\n

Ruben Ostlund<\/a> over Involuntary<\/p>\n<\/p><\/div>\n

<\/a><\/div>\n
\n

Dvd Brothers of the Head<\/h3>\n<\/p><\/div>\n
\n

<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Deze merkwaardige fake documentaire (2005; A-Film) gaat over een Siamese tweeling (verbonden aan hun middel), die in de jaren zeventig een hype worden met hun punkband The Bang Bang. De regisseurs (Keith Fulton en Louis Pepe) maakten eerder de geweldige (echte) documentaire Lost in La Mancha (2002) over een onvoltooide Don Quichotfilm van Terry Gilliam. Ze filmen grappig, geloofwaardig en daardoor bij vlagen aangrijpend de wispelturige punkcarri\u00e8re van de onafscheidelijke broers – de een meer intellectueel, de ander meer rebel. Inclusief prima punkconcerten.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Trailer Brothers of the head<\/i><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het kan zomaar gebeuren. Een onbekende regisseur, die een film maakt die zo goed is, zo vakkundig, dat zijn naam voortaan reden genoeg is om naar de bioscoop te gaan.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[253,269],"tags":[2025,2197],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/97933"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=97933"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/97933\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=97933"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=97933"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=97933"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}