{"id":97553,"date":"2009-03-03T13:25:00","date_gmt":"2009-03-03T11:25:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/playlist-film-school-outcasts\/"},"modified":"2009-03-03T13:25:00","modified_gmt":"2009-03-03T11:25:00","slug":"playlist-film-school-outcasts","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/playlist-film-school-outcasts\/","title":{"rendered":"Playlist film: School-outcasts"},"content":{"rendered":"
\n

07-03-2009
Door Kees Driessen<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Stella<\/h3>\n

‘Als ik geen zin heb, praat ik met niemand.’ Zo spreekt de elfjarige Stella, een buitenbeentje op school, zichzelf moed in. Het klopt niet: ze wil best meedoen en vriendjes maken. Maar ze is anders en dat hebben schoolkinderen direct door.
De basisingredi\u00ebnten van het verhaal zijn bekend: haar ouders hebben geen tijd voor haar (ze runnen een caf\u00e9 dat Stella \u2019s nachts wakker houdt met muziek en gelal); Stella wordt op school gepest; leerkrachten hebben nauwelijks door hoe de verhoudingen tussen de leerlingen liggen; Stella krijgt \u00e9\u00e9n vriendin; en geweld tussen kinderen kan gemakkelijk ontsporen.<\/p>\n

<\/object><\/p>\n

Dat wil niet zeggen dat de film clich\u00e9s hanteert, alleen maar dat de werkelijkheid zo is. Stella is een autobiografische film van de Franse regisseur Sylvie Verheyde, over haar eigen eerste jaar op de middelbare school. In de jonge actrice L\u00e9ora Barbara heeft ze een prachtige vertolker gevonden. L\u00e9ora speelt het vroegwijze meisje met een onpeilbaar gezicht en verhulde emoties. Zodat noch ouders, noch leerkrachten doorhebben hoe de vork in de steel zit. De voice-over in de film is storend en schept onnodige afstand; bovendien ontspoort het verhaal tegen het einde \u2013 maar het is autobiografisch, dus dat zal dan wel moeten. Maar het gezichtje van Stella blijft nog lang hangen.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Klass<\/h3>\n

Twee vrienden, buitenbeentjes, gepest op school, thuis niet gesteund en niet begrepen door leraren. Geweld dreigt. Alleen zijn de kinderen nu een paar jaar ouder en, zo niet wreder, dan in elk geval een stuk sterker geworden. Klass biedt geen verklaringen of inzicht in het mechanisme van treiteren en outcasts. Dat hoeft ook niet, omdat iedereen wel weet hoe dat gaat. <\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Het ‘gebaseerd op een waargebeurd verhaal’ had dan ook eigenlijk niet gehoeven, bij deze heftige, intense film van de Estse regisseur Ilmar Raag. Hij maakt de gebeurtenissen nog eens extra onontkoombaar door veel close-ups te filmen, snel te monteren en de geluidstrack te vullen met harde geluiden en housebeats. De openstaande deur van het klaslokaal, waarachter de onvermijdelijke dagelijkse aanvallen wachten, wordt gaandeweg ook voor de kijker een gruwel. ‘Zo is het altijd gegaan,’ zegt de vriendin van een van de twee outcasts verontschuldigend. Ze dreigt hem te verlaten als hij zich niet aanpast \u2013 anders belandt ook zij aan de verkeerde kant van de scheidslijn van pestkoppen en slachtoffers.<\/p>\n<\/p><\/div>\n

<\/a><\/div>\n
\n

Dvd Elephant<\/h3>\n<\/p><\/div>\n
\n

<\/p>\n<\/p><\/div>\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n
\n

Deze Gouden Palm winnende film van Gus Van Sant (wiens Milk nog in de bioscopen draait) is voor driekwart een meesterwerk. De sc\u00e8nes waarin mogelijke verklaringen worden aangedragen voor de schietpartij door twee outcasts op een Columbine-achtige school zijn helaas te didactisch en soms te vergezocht (zoals de nazibeelden die voorbijkomen op televisie). Maar de sc\u00e8nes van de bewuste dag, dromerig gefilmd vanuit verschillende personages die door de lange gangen van de typische highschool wandelen, zijn briljant hypnotiserend. Elephant (2003; A-Film) leidt ons, zoals veel kunst, middels schoonheid naar het kwaad.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Als ik geen zin heb, praat ik met niemand.’ Zo spreekt de elfjarige Stella, een buitenbeentje op school, zichzelf moed in.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[253,269],"tags":[2025,2187],"acf":[],"author_name":"Kees Driessen","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/97553"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=97553"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/97553\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Kees Driessen","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=97553"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=97553"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=97553"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}