Interview<\/p>\n
1. Geef angst geen ruimte<\/p>\n
‘Volgens mijn moeder ben ik nooit ergens bang voor geweest. Op mijn tweede wilde ik al van de hoogste glijbaan af en zei ik: ik duft wel. Dat onverschrokkene zit in mijn genen, mijn vader was precies zo. Dat ik uit een heel veilig nest kom helpt ook. Mijn ouders, domineeskinderen uit gelukkige gezinnen, waren tot mijn vaders dood een verliefd stel. Door dit stevige fundament kon ik het avontuur aan. Ik trok alleen naar Itali\u00eb, hield praatjes voor publiek en acteerde in het theater. Ik ging alleen de achterbuurt van Napels in. Bang voor de dood ben ik niet, al heb ik wel een tijdje extreme dwanggedachtes gehad toen mijn vader ziek was: ik m\u00f3\u00e9t nu drie pagina’s terugbladeren in de krant anders gaat papa dood. Toen ik later hetzelfde met mijn moeder dreigde te doen, heb ik mezelf dat verboden. Ik geef angst geen ruimte.’<\/p>\n
2. Maak een plan, maar durf ervan af te wijken<\/p>\n
‘Ik laat me niet meedeinen op de golven van het leven, want zonder voornemens komt er niets uit je handen. En dus maak ik plannen, maar ik laat wel ruimte over voor het onvoorspelbare. Na mijn studie Nederlandse Letteren wilde ik naar Itali\u00eb om te acteren en daarna door naar Parijs en New York. Maar ik bleef in Rome en ging schrijven. Ook tijdens het schrijven wijk ik voortdurend af van mijn schema. Dat zorgt voor onverwachte wendingen, boeiend! In de laatste fase word ik erg streng voor mezelf en werk ik dag en nacht; even geen feestjes voor mij.’<\/p>\n
3. Leef groots, maar koester het kleine<\/p>\n
‘”Moeilijk gewoon geluk, klein schijnend maar het meeste.” Een citaat van J.C. Bloem dat mijn vader vaak aanhaalde. Tijdens zijn diensttijd in Indi\u00eb was hij de betrekkelijkheid van het leven gaan inzien. Het echte geluk zat volgens hem in kleine dingen. Tegelijkertijd moedigde hij mijn twee zusjes, broertje en mij aan om onze talenten te ontdekken, hoge cijfers te halen en groots te leven. Hij vertelde sterke verhalen en stimuleerde ons dat ook te doen. Laat je door de waarheid niet voor de voeten lopen, zei hij. Saaiheid is het allerergst. Ik heb mijn vader altijd erg bewonderd. We waren dol op elkaar, al vlogen we elkaar vaak in de haren. Mijn leven is intens, maar dankzij hem besef ik dat het niet om roem en glorie gaat.’<\/p>\n
4. Zwerm uit, maar vlieg altijd weer terug<\/p>\n
‘Trouw is een essentieel onderdeel in mijn leven. Ik zwerm uit, maar keer altijd weer terug naar mijn veilige nest in Amersfoort om mijn romans af te maken, achter het mythische bureau van mijn vader. Liefdesbanden met familie en vrienden gaan voor alles. Toen mijn vader ziek werd, heb ik mijn boek meteen terzijde geschoven. In mijn nieuwe, Amersfoortse roman staan die oude banden centraal. Het is een hommage aan de liefde tussen mijn ouders die daar bloeide. Ik heb mijn vaders vak – zeventiende-eeuwse letterkunde – verbonden met dat van mijn moeder: schilderen. Door de fascinatie voor mijn vader had ik minder oog voor mijn moeder, de stabiele factor in mijn leven. Door tijdens het schrijven van dit boek weer meer te gaan schilderen, ben ik dichter bij haar gekomen.’<\/p>\n
5. Vier het leven<\/p>\n
‘Op mijn dertiende kreeg ik een hersenbloeding en sindsdien heb ik af en toe een epileptische aanval. Het is een ingrijpende ervaring om bewust je bewustzijn te verliezen. Nog existenti\u00ebler is de dood van mijn vader in 2002 geweest en het auto-ongeluk dat mijn moeder, neef en ik exact een maand daarna kregen. Mijn neef overleed, mijn moeder en ik hebben maanden in het ziekenhuis naast elkaar gelegen. Tot die tijd had ik me erover verbaasd dat het zo goed ging met ons. Ik heb altijd beseft dat het ware leven wreed, vreselijk, extreem is, maar ik zie ook in dat we in een verwend stukje wereld leven. In het ziekenhuis streden mensen voor mijn leven en werd ik omringd met liefde. Toen ik eruit kwam, besefte ik: het leven is een geschenk en de mooie momenten moeten worden gevierd.’<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Schrijfster. Vorige week verscheen haar roman \u2018Ander Licht\u2019.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"acf":[],"author_name":"Carolina Lo Galbo","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/96253"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=96253"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/96253\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Carolina Lo Galbo","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=96253"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/categories?post=96253"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=96253"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}