{"id":95837,"date":"2009-04-14T16:01:00","date_gmt":"2009-04-14T14:01:00","guid":{"rendered":"http:\/\/beta.vn.nl\/de-zaak-phil-spector\/"},"modified":"2021-01-18T11:13:46","modified_gmt":"2021-01-18T10:13:46","slug":"de-zaak-phil-spector","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vn.nl\/de-zaak-phil-spector\/","title":{"rendered":"De zaak-Phil Spector"},"content":{"rendered":"
\n

Volgende maand, ruim vier jaar nadat het lichaam van een veertigjarige B-actrice werd aangetroffen in de foyer van zijn kasteel in Los Angeles, begint eindelijk het proces tegen Phil Spector. De excentrieke producer, die in de jaren zestig een stroom hits had met zijn \u2018Wall of Sound\u2019, was altijd al befaamd om zijn voorliefde voor vuurwapens. Wie was er niet door hem bedreigd? Maar nu is het niet meer om te lachen.<\/span><\/p>\n

Zijn haar was altijd een teer punt geweest voor Phil Spector. De pruik was een laatste strohalm. Tijdens een van de hoorzittingen ter voorbereiding van het proces tegen de legendarische producer werd zijn gerimpelde gezicht plots omkranst door een woeste, hoogpolige ring van blonde afro-krulletjes. Hoongelach steeg op toen hij de rechtszaal betrad. Zelf vertrok hij geen spier. Want dat had alles verpest. Nu konden ze over hem zeggen wat ze wilden, maar hij had zijn pruik. Wat heet: de Moeder aller Pruiken. En de pruik zei dat het hem allemaal niet deerde.<\/p>\n

Die avond grapte talkshow-presentator Jay Leno dat het leek of Spector de elektrische stoel al achter de rug had. De Wall of Hair, zoals Spectors nieuwe look werd gedoopt, zorgde er heel even voor dat niet de gruwelijke moord, maar zijn algehele Phil Spector-heid in het centrum van de aandacht kwam te staan. Een wanhopige poging misschien, maar Spector ten voeten uit. Aangezien zijn hoofd bij een volgende zitting getooid was met een blonde, Abba-achtige coup, en het er bovendien op leek dat hij in de tussentijd een facelift had ondergaan, ziet het er naar uit dat uiterlijk vertoon deel uit gaat uitmaken van zijn verdedigingstactiek.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Dat belooft nog wat. Volgende maand, ruim vier jaar nadat het lichaam van Lana Clarkson aangetroffen werd in de foyer van Spectors kasteel in Los Angeles, begint eindelijk het werkelijke proces tegen Spector. En \u2019s mans haarstijl is zeker niet het enige smeu\u00efge detail in de zaak. Het leek rechter Larry Paul Fidler dan ook een goed idee om tv-camera\u2019s toe te laten in de rechtszaal.<\/p>\n

Het slachtoffer was een veertigjarige B-actrice die kleine rolletjes speelde in tv-series als Who\u2019s the Boss, The A-Team, Love Boat en Knight Rider. Haar carri\u00e8re was in het slop geraakt, maar ze was nog altijd een ravissante verschijning. Naar verluidt had ze Warren Beatty en Jack Nicholson gedate. In kringen van fantasy-liefhebbers had ze een bescheiden cultstatus opgebouwd door gehuld in zeemleren, met bont afgezette niemendalletjes wilde gevechten te leveren in films als Amazon Women on the Moon en Barbarian Queen 1&2. Twee dagen voor haar dood ging ze nog vrolijk met haar fans op de foto tijdens een stripboekenconventie.<\/p>\n

De beklaagde is de man die ooit door Tom Wolfe werd gekroond tot \u2018The Tycoon of Teen\u2019. Zonder twijfel een van de meest excentrieke figuren uit de popgeschiedenis. Volgens hemzelf en vele anderen een \u2018genie\u2019, volgens de meeste van die anderen tevens \u2018a piece of shit\u2019. Spector, zo wordt in LA gegrapt, is de enige celebrity die bodyguards nodig heeft om zijn fans te beschermen tegen zijn eigen opvliegende gemoed.<\/p>\n

In koelen bloede<\/b>
\nPhil Spector ontmoette Lana Clarkson op de avond van 2 februari 2003 in nachtclub The House of Blues, waar ze werkte als gastvrouw. Voor Spector waren die avond al twee eerdere afspraakjes op niets uitgelopen. Toen Clarkson met toestemming van haar baas plaatsnam aan Spectors tafel, was het al bijna sluitingstijd. Hij vroeg haar mee te gaan naar zijn huis, wat Clarkson aanvankelijk weigerde. Na herhaaldelijk aandringen stemde ze toe. Spector had voor 13,50 dollar geconsumeerd en liet een fooi van 450 dollar achter. Eenmaal bij Spectors kasteel aangekomen, nam ze diens chauffeur apart en zei: \u2018This will be quick. Only one drink.\u2019 Een paar uur later hoorde diezelfde chauffeur een droge knal. Kort daarop zag hij een verwarde Spector naar buiten lopen, en hoorde hem zeggen: \u2018Ik geloof dat ik iemand vermoord heb.\u2019<\/p>\n

De aanklager zal betogen dat Spector Clarkson in koelen bloede doodschoot omdat ze weigerde in te gaan op zijn avances. Maar Spectors advocaat Bruce Cutler, die eerder maffia-baas John Gotti uit het gevang wist te houden, zal proberen de jury ervan te overtuigen dat het een bizarre zelfmoord was. Spector trok zijn \u2018bekentenis\u2019 meteen in. Het moordwapen zei hij nog nooit te hebben gezien. Maar er werden nog elf andere vuurwapens in zijn kasteel aangetroffen, waarvan er maar twee geregistreerd waren. Twee pistolen bevatten dezelfde zeldzame soort munitie als het wapen dat Clarkson doodde. Dan was er nog de \u2018mistlike spray\u2019 van Clarksons bloed die op Spectors jasje werd gevonden, plus het feit dat iemand had geprobeerd het pistool met een luier schoon te vegen. Bovendien zijn er inmiddels vijf (!) vrouwen die beweren dat Spector hen al eerder met een pistool bedreigde. Onlangs besloot de rechter hun getuigenis toe te staan.<\/p>\n

Voor een beetje Spector-kenner is dat nauwelijks opzienbarend nieuws. Het is alleen even wennen dat het niet meer om te lachen is. Phil Spectors voorliefde voor vuurwapens maakte jarenlang deel uit van de immer uitdijende mythe rond zijn persoon. Wie was er niet door hem bedreigd? Zijn \u2018slachtoffers\u2019 wisten met het navertellen van de incidenten hun eigen plaats in de pop-mythologie te versterken. John Lennon bedekte volgens de overlevering slechts zijn oren toen Spector \u2013 per ongeluk \u2013 een kogel in het plafond van de studio joeg. \u2018Phil,\u2019 zei hij, \u2018if you\u2019re gonna kill me, kill me. But don\u2019t fuck with me ears. I need \u2018em.\u2019 Leonard Cohen reageerde naar eigen zeggen ijskoud toen hij de revolver van de producer in zijn nek voelde. \u2018Leonard, I love you,\u2019 zei Spector. \u2018I hope you do Phil,\u2019 was het antwoord. Rock \u2018n\u2019 roll-excessen, maar in de kern onschuldig. Nu heeft de Spector-mythe een harde landing in de werkelijkheid gemaakt. En daarmee schijnt er een heel ander licht op zijn carri\u00e8re, die eigenlijk vanaf het eerste begin voer voor psychologen was.<\/p>\n

Op zeventienjarige leeftijd maakte Spector voor veertig dollar zijn eerste singletje met de groep The Teddy Bears. Hij had het nummer zelf geschreven, speelde gitaar en zong de koortjes. Zangeres Annette Kleinbard dacht dat ze een typisch tienernummer over kalverliefde vertolkte, maar voor Spector had het een heel andere betekenis. \u2018To Know Him is to Love Him\u2019, zoals het liedje heette, was het grafschrift van zijn vader, die zelfmoord pleegde toen Phil negen jaar oud was.<\/p>\n

De aftrap van zijn carri\u00e8re was een eigenaardige paradox. \u2018To Know Him\u2019, met de zwoele koortjes en het gedragen tempo, lijkt een lied dat alleen gemaakt kon worden door een hopeloze romanticus. Maar de drijfveer om het te maken, was juist een enorme woede. Of preciezer: wraak op zijn vader, die hem in de steek had gelaten.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Vanzelfsprekend had die gebeurtenis Spectors jeugd beheerst. Hij groeide op tussen een dominante zus, die later in gestichten zou worden opgenomen, en zijn nog veel dominantere moeder Bertha. Buitenshuis mocht er niet over zijn vaders dood gepraat worden, maar thuis kreeg Phil regelmatig de schuld in de schoenen geschoven \u2013 \u2018because you were a bad child\u2019. De ruzies in huize Spector waren hevig en uiterst verbaal.<\/p>\n

Tot zijn grote spijt verhuisde de familie van New York naar zonnig Los Angeles. Spector haatte het strand, kon niet aanhaken bij de sportcultuur en werd steeds onzekerder over zijn uiterlijk. Hij was klein, iel, had een piepstem en het gebrek aan een kin gaf hem een nogal week voorkomen. \u2018Hij was niet cool, niet slim en niet grappig,\u2019 herinnerde een oud-klasgenoot zich.<\/p>\n

Het was duidelijk dat de jonge Spector heel wat appeltjes te schillen had met de wereld om hem heen, en heel wat demonen te bevechten. Maar of hij wel altijd de waarheid sprak, was al snel iets minder helder. Jarenlang zou hij aan wie het maar wilde horen vertellen dat hij tijdens de eerste tournee met The Teddy Bears door een groep opgeschoten jongens in het toilet was gesleurd, waarna ze over hem heen plasten. Dat incident zou veel verklaren \u2013 de bodyguards, de waakhonden, het opvliegende temperament. Maar de andere Teddy Bears, met wie hij vierentwintig uur per dag optrok, hadden van de traumatische gebeurtenis niets gemerkt.<\/p>\n

Wagneriaans<\/b>
\n\u2018To Know Him\u2019 werd een nummer \u00e9\u00e9n-hit, en het succes maakte Spector in een oogwenk tot een ander persoon. Tot dan toe vond zijn platenbaas Lew Bedell hem zo volgzaam en deemoedig dat hij dacht met een \u2018halve Japanner\u2019 te maken te hebben. \u2018Maar toen het nummer eenmaal een succes werd, was het plotseling: \u201cHey, Lew, baby, we\u2019re doin\u2019 good.\u201d You never saw such a complete change in a fuckin\u2019 Jewish kid.\u2019<\/p>\n

Spector besefte spoedig dat de macht in de muziekwereld achter de schermen lag. En voor iemand die niet graag in de spiegel keek, kwam dat mooi uit. \u2018Ik wilde op de achtergrond,\u2019 zei hij jaren later. \u2018Maar ik wilde belangrijk zijn op de achtergrond. Ik wist dat Mozart belangrijker was dan zijn opera\u2019s. Ik wist dat Beethoven belangrijker was dan zijn muziek […]. Die namen waren groter dan de muziek. En dat wilde ik ook zijn.\u2019<\/p>\n

Vanwege zijn talenten als gitarist en als songschrijver (samen met het fameuze duo Lieber en Stoller schreef hij de klassieker \u2018Spanish Harlem\u2019) werd hij door muzikanten gerespecteerd, en getolereerd in de studio\u2019s, waar hij de kunst van het knopjes draaien leerde. Maar zoals het een \u2018genie\u2019 betaamt, kwam zijn claim to fame schijnbaar vanuit het niets. De constructie van de Wall of Sound was iets dat alleen een megalomane gek of een genie had kunnen bedenken. Begin jaren zestig was popmuziek nog een vluchtige bedrijfstak. Singletjes werden in een paar uur opgenomen en op de markt gegooid. Als het plaatje flopte, was het jammer dan, op naar de volgende. Maar als Spector een geschikte song had, beet hij zich erin vast en besteedde veel meer tijd en geld aan de opnamen dan gewoon was. Het was zijn visioen om die drie minuten tienerromantiek uit te bouwen tot echte kunst \u2013 \u2018little symphonies for the kids\u2019.<\/p>\n

Het liefst werkte hij in de kleine, bedompte Gold Star-studio, waar hij zich thuis voelde. Voor de sessies putte hij uit een poel van zo\u2019n vijfentwintig topmuzikanten, bijgenaamd The Wrecking Crew. Het was niet ongewoon dat ze allemaal tegelijk werden ontboden, en de sessie begon met drie bassisten, vijf of zes gitaristen, drie pianisten, zeven of meer blazers et cetera. Toevallige passanten kregen meestal een percussie-instrument in de handen gedrukt. Groots moest het klinken. Of zoals hij zelf zei: \u2018Wagneriaans.\u2019<\/p>\n<\/div>\n

\n

Alle studiowetten lapte hij aan zijn laars. Het is een van de basisprincipes in een studio om alle instrumenten met schotten van elkaar te scheiden, zodat \u2018overspraak\u2019 \u2013 de lekkage van het geluid naar andere microfoons \u2013 tot een minimum beperkt wordt. Alleen \u2018ge\u00efsoleerde\u2019 instrumenten kun je later naar hartelust bewerken. Maar Spector maalde niet om overspraak. Het dikke geluid, eigenlijk een grote zoem waarin de afzonderlijke instumenten nauwelijks meer te onderscheiden zijn, was precies wat hij in zijn hoofd al gehoord had.<\/p>\n

Waar vrijwel alle producers een liedje bouwen rond een fundament van bas en drums, begon Spector met de gitaren, die allemaal ijzerenheinig hetzelfde moesten spelen \u2013 een patroontje of akkoordenschema in achtste noten. Tijdens het inspelen liep de producer langs het cordon gitaristen, en fluisterde: \u2018Keep it dumb, keep it dumb\u2019. Onder hen bevond zich ook een jazz-virtuoos als Barney Kessel, een van Spectors jeugdhelden, voor wie zo\u2019n stupide opdracht eigenlijk een belediging was.<\/p>\n

Maar er viel wat te verdienen, want de sessies duurden eindeloos. Ondertussen hield Spector iedereen tevreden met een spervuur aan grappen. Meestal liet hij pas na uren een bandrecorder lopen, als de muzikanten al uitgeput waren en elke vorm van spontaniteit uit hun spel verdwenen was. Volgens zijn vaste technicus Larry Levine was dat deel van het plan. \u2018Het leek alsof hij drie uur bezig was om ze zo moe te maken dat ze niet langer individualistisch waren, en ze precies pasten in de mal die hij wilde.\u2019 Het geluid was al overdonderend, maar werd extra dik aangezet door scheutig gebruik van echo- en galmeffecten. Tijdens het mixen voegde Spector meestal nog barokke verfraaiingen toe, vaak met voor de popmuziek ongebruikelijke instrumenten als pauken en castagnetten.<\/p>\n

Lawaaihemden<\/b>
\nEn de kids lustten er wel pap van. Tussen 1961 en 1965 was Spector de absolute koning van de apenrots. Met groepen als The Crystals, The Ronettes en The Righteous Brothers had hij een tot dan toe onge\u00ebvenaarde stroom hits. Een groot deel van die songs \u2013 \u2018He\u2019s a Rebel\u2019, \u2018Da Doo Ron Ron\u2019, \u2018Then He Kissed Me\u2019, \u2018Be my Baby\u2019, \u2018Baby I love You\u2019 \u2013 heeft de tand des tijds glansrijk doorstaan. \u2018You\u2019ve Lost that Loving Feeling\u2019 passeerde in de jaren zeventig \u2018Yesterday\u2019 als het meest gedraaide nummer aller tijden. \u2018Phil begreep de tienermarkt,\u2019 verklaarde arrangeur Jack Nitzsche Spectors succes. \u2018Hij kon hun gevoelens en hun koopgedrag doorgronden. Hij was een kind. Hij belde me om vier uur \u2019s nachts omdat hij een ijsje wilde gaan eten.\u2019<\/p>\n

Volgens Jerry Wexler, zelf een roemrucht producer van Atlantic Records, veranderde met Spector de rol van de producer in popmuziek compleet. V\u00f3\u00f3r Spector waren er grofweg twee soorten. De \u2018documentalist\u2019 zag het als zijn taak de muziek van een artiest zo natuurgetrouw mogelijk op de band te krijgen. De \u2018dienaar van het project\u2019, een categorie waartoe Wexler zichzelf rekende, koos zorgvuldig de songs en het arrangement om de artiest zo goed mogelijk voor de dag te laten komen. Hoewel Wexler geen bewonderaar was van Spectors methode, was hij niet te beroerd om toe te geven dat die rare kleine man in zijn eentje een nieuwe categorie vormde: de producer die zelf de ster was.<\/p>\n

Zo zag Spector het zelf ook. In schril contrast met bijvoorbeeld Motown-baas Berry Gordy, die artiesten naar charm school stuurde en probeerde hun een langdurige carri\u00e8re te bezorgen, gebruikte Spector \u2018zijn\u2019 groepen vooral ter meerdere eer en glorie van zichzelf. De echte Crystals waren op tournee toen ze vernamen dat een andere zangeres een enorme hit had gescoord onder hun groepsnaam. The Righteous Brothers, vermaard om hun harmonie\u00ebn, waren ontsteld dat \u2018Lovin\u2019 Feeling\u2019 vrijwel helemaal eenstemmig was. \u2018Wat moet ik dan doen?\u2019 vroeg de andere zanger, Bobby Hatfield. \u2018You take the money to the bank,\u2019 was het nuchtere antwoord van de producer. Die overigens zelf een deel van dat geld veilig had gesteld door zichzelf op te voeren als een van de auteurs van het B-kantje, waar hij niets mee te maken had gehad \u2013 een streek die hij wel vaker uithaalde.<\/p>\n

Spector begon zich te kleden als een ster. Hoge hakken, zonnebrillen, lawaaihemden, capes, vaak verfraaid met zijn in goud geborduurde initialen. Hij mat zich een Charlie Chaplin-achtig loopje aan, waarbij hij na elke drie stappen voorwaarts er een opzij zette. Toen er niets meer te redden viel aan zijn dunnende haardos, volgden eerst de haarstukjes en later de pruiken. Zo buitenissig was zijn voorkomen dat hij op straat beledigingen naar het hoofd geslingerd kreeg. Maar daar genoot Phil Spector van.<\/p>\n

Weirdo<\/b>
\nIn 1965, toen Tom Wolfe hem kroonde tot \u2018Tycoon of Teen\u2019, was de magie feitelijk al uitgewerkt. Spector werd geplaagd door onzekerheid en faalangst. Geslaagde opnamen legde hij op de plank uit angst dat ze geen nummer \u00e9\u00e9n zouden worden. Een kerstalbum waar hij torenhoge verwachtingen van had, verscheen in de week dat Kennedy werd vermoord \u2013 en flopte. En tot overmaat van ramp kreeg de Britse invasie steeds meer greep op de Amerikaanse hitparades.<\/p>\n

Hij dacht er weer bovenop te komen toen hij voor zijn volgende project Tina Turner wist los te weken van Ike. De voltallige Wrecking Crew werd opgetrommeld. Spector legde Tina het vuur zo na aan de schenen, dat ze voor het inzingen van de zoveelste take vroeg of ze haar truitje mocht uittrekken. Toen werd het eventjes stil in de controlekamer. Het resultaat van de sessies was in veel opzichten Spectors magnum opus. Een gecompliceerde compositie met dramatische wendingen en alle toeters en bellen die je je maar kunt voorstellen. Maar tegen alle verwachtingen in, zijn eigen niet in het minst, werd ook \u2018River Deep, Mountain High\u2019 geen hit. Diep teleurgesteld trok Spector zich terug op zijn landgoed, afgezonderd van de buitenwereld. Vanaf dat moment raakte het genie steeds meer op de achtergrond, om ruim baan te maken voor de weirdo.<\/p>\n

Hoe gek hij was? Spector had er schik in om ruzies uit te lokken en een stapje terug te doen op het moment dat het echt akelig werd. Dan kwamen zijn bodyguards in actie. Hij leed aan hevige vliegangst, maar alleen wanneer er zich onder de passagiers veel mensen bevonden die hij als \u2018losers\u2019 beschouwde. Eenmaal werd hij zo hysterisch dat het vliegtuig vlak voor het opstijgen terug moest naar de gate. Een andere keer boekte hij een vlucht om, zodat hij in hetzelfde toestel zat als The Beatles. Want de beroemdste band ter wereld kon natuurlijk nooit neerstorten.<\/p>\n

Hij had Veronica \u2018Ronnie\u2019 Bennett, leadzangeres van The Ronettes, vakkundig het hof gemaakt. Maar toen het stel eenmaal getrouwd was, maakte Spector haar tot een halve gevangene op zijn landgoed. Na lang zeuren mocht ze er af en toe alleen op uit, maar alleen als ze een speciaal voor dat doel vervaardigde opblaaspop op de bijrijdersstoel plaatste. Spector kon vrouwen op een voetstuk zetten, maar hij slaagde er nooit in ze te vertrouwen. Toen een bezoeker hem ooit vroeg naar de oorzaak van dat luide gebonk in zijn huis, opende Spector zonder enige schaamte een kastdeur. Mokkend kwam Ronnie te voorschijn.<\/p>\n

Hij was een kluizenaar die bang was voor de eenzaamheid. Als hij op zijn praatstoel zat, wilde hij meestal niet dat het bezoek vertrok. Dus liet hij het kasteel op slot doen en hield zich doof als de visite verzocht te mogen vertrekken. Zijn bodyguards waren ge\u00efnstrueerd hetzelfde te doen. Als het bezoek zich daar niet zomaar bij neerlegde, kwamen de intimidaties. En soms de pistolen.<\/p>\n

Wie dicht bij hem kwam, en dat gebeurde niet vaak, zag dat Spector een eenzame figuur was die gebukt ging onder zijn familieverleden en hunkerde naar liefde. Maar hij kwam nooit verder dan een bordkartonnen versie ervan. In het enorme kasteel dwaalden Ronnie en hij als vreemden langs elkaar. Half uit verveling adopteerde het stel een jongetje. Spector stuurde \u2018geboortekaartjes\u2019 rond \u2013 \u2018Presenting the smash-hit production of Donte Phillip Spector\u2019 \u2013 en verzocht Ronnie een kussen onder haar shirt te dragen, om zo de nawee\u00ebn van een zwangerschap te fingeren. In toneelstukjes was hij goed, maar voor het echte werk had Spector geen talent.<\/p>\n

Voor de haat die kwam kijken bij de latere echtscheidingsprocedure des te meer. Toen de rechter hem verplichtte tot het betalen van een dwangsom aan zijn ex, schreef hij in de rechtszaal een cheque uit voor de helft van het bedrag. Een maand later leverden drie gewapende mannen een paar zware zakken af bij Ronnies advocaten. Het was de andere helft van het geld. Twaalfhonderdvijftig dollar \u2013 in nickels.<\/p>\n

Halve en hele mislukkingen<\/b>
\nHoewel hij nog met een indrukwekkende lijst artiesten zou werken, werd Phil Spector nooit meer de onaantastbare producer die hij zo graag wilde zijn. De soloprojecten van George Harrison (All Things Must Pass) en John Lennon (onder andere Imagine) werden klassiekers, maar daar stond een flinke lijst van halve en hele mislukkingen tegenover. De perfectionist van weleer verscheen meestal dronken in de studio. Het leek wel alsof hij zich daarmee op voorhand een excuus verschafte voor een eventueel falen.<\/p>\n

Tot woede van Paul McCartney tuigde Spector de door een verziekte sfeer aangevreten opnames van Let it Be op met strijkers en ander suikergoed. Het werd een van de minst gewaardeerde Beatle-platen. Leonard Cohens Death of a Ladiesman werd geslacht door de critici (en later \u2018herontdekt\u2019). Opnamen met Cher en… Celine Dion zouden om verschillende redenen nooit worden uitgebracht.<\/p>\n

In de jaren tachtig en negentig leefde Spector zijn leven op een heel laag pitje. Toen het nieuws over de moord losbarstte, was zijn genialiteit voor de meesten niet meer dan een vage herinnering. Zijn gekte daarentegen, was springlevend.<\/p>\n

De Britse journalist Mick Brown, van wie vorige maand de gedegen biografie Tearing Down the Wall of Sound verscheen, speelde onbedoeld een vreemde rol. Zes weken voor de fatale avond was Brown de eerste journalist in jaren die een serieus interview met Spector deed. Hij was opgehaald in een Rolls Royce (kenteken: Phil 500) door dezelfde chauffeur die straks een grote rol in het proces zal spelen. Ruim vier uur lang had Spector openhartig gepraat over zijn leven en zijn problemen. Het artikel werd uiteindelijk op 1 februari gepubliceerd, onder de kop \u2018Found: Rock\u2019s Lost Genius\u2019. Toen de journalist twee dagen later op televisie de helikopters boven Spectors huis zag cirkelen, vermoedde hij heel even een verband. Was de labiele producer teleurgesteld over het stuk, en had hij zijn woede gekoeld op de assistente die het interview had geregeld?<\/p>\n

\u2018Er zitten duivels in me die me bevechten,\u2019 had Spector de journalist verteld. En ook: \u2018I\u2019m probably relatively insane.\u2019 Die citaten waren vintage-Spector, en ze pasten naadloos in ieder artikel over de moordzaak. Maar eigenlijk zaten er veel opmerkelijker aspecten aan Browns artikel. Spector, schreef hij, leidde al een paar jaar een rustig en nuchter leven, zijn ergste psychische problemen leken achter de rug. Een halfjaar eerder, had Spector gezegd, was een gesprek als met Brown volstrekt onmogelijk geweest voor hem. Nu benadrukte hij dat hij \u2018een redelijk leven\u2019 probeerde op te bouwen. Phil Spector? Redelijk?<\/p>\n

Brown noemt een paar gebeurtenissen die er mogelijk toe hebben geleid dat Spectors geest weer in de war was geraakt. Na een auto-ongelukje in december 2002 had hij \u00e9\u00e9n borreltje genomen om van de schrik te bekomen. Daarna was hij weer begonnen te drinken. Kort daarvoor had Spector voor het eerst in lange tijd een sessie gedaan, met de Britse groep Starsailor, die niet zonder problemen was verlopen. Leerzaam was het wel, verklaarde de bassist van de groep in een interview, want Spector \u2018liet ons zien hoe platen vroeger werden gemaakt\u2019. De suggestie dat hij een relikwie uit het verleden was, moet pijn hebben gedaan. Maar niet zoveel pijn als het bericht dat Paul McCartney een opnieuw gemixte versie van Let It Be ging uitbrengen \u2013 ontdaan van Spectors arrangementen. Onder Spectors ogen werd zijn nalatenschap uitgewist.<\/p>\n

Bezeten<\/b>
\nNatuurlijk is het allemaal speculatie, maar van Phil Spectors voornemen \u2018redelijk\u2019 te leven is sindsdien bar weinig terecht gekomen. Na de dood van Lana Clarkson ging Spector ogenblikkelijk in de uiterst onredelijke tegenaanval. De hoofdlijn: was het niet verschrikkelijk wat h\u00e9m allemaal overkwam? Hij toonde een verbijsterend gebrek aan empathie voor het slachtoffer en haar familie. \u2018She\u2019s a piece of shit,\u2019 verklaarde hij. \u2018I don\u2019t know what her fucking problem was, but she certainly had no right to come to my castle and blow her fucking head open.\u2019<\/p>\n

Het tijdschrift Esquire liet hem zonder tegenwerping zijn straatje schoonvegen. Zijn bewering dat Clarkson het pistool \u2018kuste\u2019 voordat ze de trekker overhaalde, leidde tot geruchten dat het duo een of ander bizar seksspel had gespeeld dat misgelopen was. Tegen de BBC beklaagde hij zich luidkeels over het optreden van de politie, en suggereerde een complot. In en om de rechtszaal lijkt Spector wel bezeten. Zelfs zijn eigen advocaten (hij versleet er twee voordat Cutler in beeld kwam) hebben nauwelijks greep op hem. Nadat hij verklaard had onschuldig te zijn, ontstond er voor de rechtszaal een soort ge\u00efmproviseerde persconferentie, waarbij Spector de aanklager vergeleek met Hitler, en de hulp inriep van \u2018fellow artist\u2019 Arnold Schwarzenegger, de gouverneur van Californi\u00eb, om deze \u2018miskraam van het recht\u2019 te corrigeren.<\/p>\n

In de tussentijd ging hij schijnbaar onaangedaan door met zijn leventje. Hij at en dronk in dezelfde restaurants en clubs die hij op de avond van Clarksons dood had bezocht. Hij voorzag zijn auto van een nieuwe nummerplaat, I love Phil. Hij raakte verstrikt in een andere rechtszaak, waarbij zijn voormalige assistente hem beschuldigde van seksuele intimidatie. En knoopte een relatie aan met de veel jongere Rachelle Short, met wie hij in september 2006 trouwde. Naar verluidt zou die, na het proces, graag een plaat willen maken onder de bezielende leiding van haar echtgenoot. Gezien de uitkomst van de rechtszaken tegen beroemdheden als O.J. Simpson en Michael Jackson, valt die mogelijkheid niet eens uit te sluiten. Maar Phil Spector zal meer nodig hebben dan de hulp van een rare pruik.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De legendarische Amerikaanse muziekproducer Phil Spector is maandag schuldig bevonden aan de dood van de actrice Lana Clarkson in 2003. Precies twee jaar geleden schreef Sander Donkers een portret over excentrieke Spector.<\/p>\n","protected":false},"author":1023,"featured_media":281979,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","ep_exclude_from_search":false,"footnotes":""},"tags":[2149],"class_list":["post-95837","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","tag-week-162007","dossier-cultuur"],"acf":[],"author_name":"Sander Donkers","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95837","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/types\/post"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/comments?post=95837"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/posts\/95837\/revisions"}],"author":[{"embeddable":true,"name":"Sander Donkers","href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/users\/1023"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media\/281979"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/media?parent=95837"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.vn.nl\/wpg-api\/wp\/v2\/tags?post=95837"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}